De drang om te schrijven heb ik al jaren. Maar ik ben een schrijver die al aan het begin van zijn carrière last heeft van een writers block. Toch denk ik dat nu het moment is om mijn frustraties, opvattingen, meningen over het leven van me af te schrijven.

Deze zomer kreeg ik het boek De Edele Kunst Van Not Giving A F*ck van Mark Manson cadeau van mijn vriendin. Daarin vertelt hij dat het beginnen van een blog start bij het op papier brengen van woorden. Mark Manson had een regel ingevoerd om gedisciplineerd aan zijn blog te starten. Hij moest van zichzelf minimaal tweehonderd woorden per dag typen. En bij het schrijven van deze regel zie ik rechts onderin dat ik al op 131 woorden zit. Wat mij weer motiveert om door te gaan met typen. Die tweehonderd zijn vandaag zeker mogelijk. Ik heb op dit moment zelfs het gevoel dat ik dat aantal woorden makkelijk ga overschrijden (overschrijven). Maar goed, Mark Manson heeft het over tweehonderd woorden per dag. Dat zijn 1400 woorden per week, 14.280 woorden per jaar. Het gaat in dit geval ook niet om het aantal woorden die ik vandaag typ, maar de handeling om morgenvroeg de laptop weer aan te zetten, deze website te openen en opnieuw te beginnen met het typen van een kort verhaal. De kans is aanwezig dat ik al ergens ben afgeleid voordat ik me überhaupt heb ingelogd op deze website. Misschien ga ik het zien als een routineklus. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen. Er is namelijk niemand die mij verplicht om te gaan schrijven. Niemand dwingt me tot deze handeling. En het heeft ook niks te maken met iets ongrijpbaars als discipline en doorzettingsvermogen. Die discussie heb ik vroeger ook al vaak gehouden met mijn ouders, docenten, voetbaltrainers en muziekleraren. De drang om iets te creëren is er wel, maar om uiteindelijk een product in te leveren is een enorme stap voor mij. Misschien heeft het te maken met mijn perfectionisme, ik ben niet snel tevreden met werk dat ik lever, of misschien heeft het wel te maken met de snelheid waarin ik de interesse in bepaalde dingen verlies. En dan zijn daar nog de afleidingen die mij verleiden tot uitstel- ,of beter gezegd, – afstelgedrag. Toch heb ik goede hoop dat ik op deze website uiteindelijk verschillende verhalen ga publiceren. En dat komt omdat ik geen verwachtingen heb. Ik zie dit als een avontuur, dat begint met het typen van een woord dat wordt gevolgd door een nieuw woord. Tweehonderd woorden per dag is mijn richtlijn, de stip op de horizon. Maar ik ben vooral nieuwsgierig naar wat er voorbij die horizon te zien is. Maar ik sluit ook niet uit dat ik een keer blijf hangen bij honderd woorden als het uitzicht daar indrukwekkend is, en echt de moeite is om een korte pauze in te lassen. Ik ben namelijk van mening dat wanneer je tijd koppelt aan een richting dat je te maken hebt met een verwachting. Daarom is het belangrijk om soepel om te gaan met het stellen van doelen. Een tijdsaanduiding zorgt er misschien voor dat mensen zich gerichter kunnen ontwikkelen, maar het beperkt de vrijheid in welk tijdsbestek ze die richting opgaan.

Santiago, de herder in het boek De Alchemist van Paulo Coelho, wilde zijn schat vinden bij de piramides van Egypte. Hij verkocht zijn schapen en had genoeg geld om de reis naar de piramides te maken. Door een oplichter raakte hij al snel zijn geld kwijt en verloor hij bijna zijn doel uit ogen. Maar door te spelen met de tijd besloot hij toch om in een vreemd land werk te zoeken om zo genoeg geld bij elkaar te sparen om zijn reis alsnog te voltooien. Zijn nieuwe werk leverde hem weer nieuwe inzichten op en zijn arbeid werd gewaardeerd door zijn werkgever. Hij had nu zelfs meer geld dan voorheen. Het was een win-winsituatie voor Santiago, die uiteindelijk alsnog zijn reis kon voortzetten, alleen nu een jaar later.

Een soortgelijke situatie heb ik ook zelf meegemaakt tijdens mijn wandeltocht naar Santiago De Compostella. Tijdens mijn treinreis naar Bayonne was ik als een bezetene mijn wandelgids aan het doorlezen. De etappes stonden er keurig in vermeld en ik wist precies waar ik de komende dagen zou zijn als ik dat schema zou volgen. Het aanhouden van dit schema zorgde er al bijna voor dat ik mijn avontuur naar een dag kon staken. In de reisgids stond natuurlijk niks vermeld over de condities van het weer, de te zwaar gevulde bepakking op mijn rug en mijn lichamelijke conditie. Na een dag had ik al een blessure opgelopen, omdat ik te gefocust was op het behalen van de bestemming, de albergue (herberg) die stond beschreven in mijn reisgids. Ook de dagen die volgende bleef ik mijn wandelgids raadplegen, zonder rekening te houden met mijn fysieke gesteldheid. Een week later zat ik met een opgezwollen enkel bij een Spaanse huisarts. Het advies luidde een aantal dagen rust nemen. Ik volgde dit advies deels op. Mijn wandeltocht zette ik voort, maar mijn reisgids verdween onder in de tas. Ik liet het etappeschema los ik en besloot beter naar mijn lichaam te luisteren. Mijn lichaam bepaalde wanneer ik een pauze zou nemen en wanneer ik op zoek ging naar een slaapplaats. Uiteindelijk ben ik ook in Santiago aangekomen. En ik denk zelfs dat mijn reis vanaf dat moment pas echt begon. Het gehaaste gevoel dat ik had vanaf het moment dat ik in Saint-Jean-Pied-De-Port had was verdwenen. Mijn avontuur kon echt beginnen. Mijn lichaam werd mijn nieuwe kompas. En daarmee werd ook de doelstelling van deze reis behaald. Ik wilde de regie over mijn leven weer in eigen handen hebben. Het wegstoppen van mijn Rother wandelgids was een goede eerste zelfgemaakte beslissing.

Het schrijven van verhalen zie ik, net als mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, als een nieuw avontuur zonder enige verwachting. Ik heb mezelf of iemand anders niks te bewijzen en heb ook niet de intentie om beroemd te worden. Ik heb gekozen van de titel De Werknomade omdat mijn verhalen zullen gaan over thema’s uit mijn leven op zowel werk- als privégebied. Een zoektocht naar “geluk”, een zoektocht naar mijn plaats in de maatschappij. Het wordt tijd om mijn verhalen te publiceren en ik probeer dat op een toegankelijke manier te doen en daarom start ik deze webblog. De nieuwe voorzitter van de VVD sprak laatst bij WNL. Ze deelde mee dat ze is begonnen met Twitter omdat ze daarmee ook de “normale” mens kan bereiken. De daarop volgende minuten was ik stil. Een kleine maand later spoken deze woorden nog door mijn hoofd. Daarom heb ik besloten om als “normaal” mens een webblog te starten. Ja, mijn teksten zullen sporen van cynisme bevatten en zullen soms een politieke of filosofische lading hebben. Maar dat is de vrijheid die een schrijver heeft. Het is niet mijn intentie om mensen of groeperingen te kwetsen. Ik gebruik dit medium om mijn hersenspinsels een plek te geven. Mocht ik uiteindelijk met het schrijven van deze verhalen volgers krijgen dan hoop ik ook dat deze volgers mij kunnen voorzien van kritiek. Zodat ik gemotiveerd en aangemoedigd blijf om iedere dag minimaal 200 woorden te schrijven, maar ook om op mijn vingers getikt te worden als ik te ver ga en mensen of groeperingen in een kwaad daglicht zet. Zoals ik een paar jaar geleden begon aan mijn wandeltocht met de ene voet voor de andere voet te zetten begin ik nu mijn webblog met het schrijven van het ene woord na het andere. Hopelijk sluiten die woorden ook nog een beetje goed aan zodat het een leesbaar geheel wordt. Tijdens mijn wandeltocht liep ik ongeveer 25 kilometer per dag. Dat zijn ongeveer 30.000 stappen per dag. In dat geval moeten 200 woorden per dag makkelijk haalbaar zijn. Of ik ooit aan 30.000 woorden per dag kom zal de toekomst moeten uitwijzen. De eerste 1.350 woorden voor mijn blog zijn gepubliceerd, en daarmee is de eerste stap gezet.

“There was nowhere to go but everywhere, so just keep on rolling under the stars.”

– Jack Kerouac –