Langzaam zie ik een stad op mij afkomen. De kerktoren van deze stad was al op kilometers afstand te zien. Wat hoop ik toch dat dit Santo Domingo de Calzada is. Mijn enkel voelt pijnlijk aan en ik weet dat iedere stap er een te veel is. Mijn angst om te stoppen met mijn voettocht naar Santiago de Compostela wordt met de minuut groter. Toch verbaast het mij niet. Het voelt alsof ik nooit iets afgemaakt heb in mijn leven. Studies stranden na tegenslagen, evenals relaties. De motivatie om door te gaan met werk zakt in mijn schoenen na een paar jaar. Ik ben een nomade, ik hop van de ene naar de andere job. Met passie begin aan iets nieuws, maar het is net als een lucifer. De ontbranding geeft bijna vuurwerk, maar een lucifer zelf zal nooit een vreugdevuur op zichzelf zijn. 

Gelukkig zie ik een plaatsnaambord met daarop Santo Domingo aan de rechterkant van de weg. Hier moet ergens het oudste hotel van de Camino Frances zijn. Een kamer in dit hotel om mijn enkel tot rust te laten komen kan ik me niet veroorloven. Dit hotel is voor de elite. Deze luxe heb ik ook niet nodig. Tot mijn verbazing zie ik mijn naam op een uithangbord van een andere oude herberg staan. Rob en Ieva, we hebben een bed voor jullie gereserveerd. Ondanks dat ik graag mijn eigen plannen maak over waar ik ga en sta ben ik blij met dit teken. In de binnentuin zie ik mijn “Camino Familia” zitten. Ik word warm verwelkomd. Toch is er bezorgdheid. Mijn familie had mij niet alleen mij, maar ook Ieva aan mijn zij verwacht. “Waar is Ieva?” vraagt Father Zane. Ieva, mijn camino liefde, en ik waren namelijk samen vertrokken en iedereen was er van overtuigd dat we samen zouden aankomen. Onafscheidelijk zijn we echter niet. Ieva en ik hadden na de lunch besloten om alleen verder te wandelen. De pijn in mijn enkel was te erg. Ik had het gevoel dat ik haar zou ophouden. En ik vond het moeilijk om mijn pijn te delen met Ieva. Dat ik pijn heb ontgaat niet mijn vrienden. Ze zijn op de hoogte van mijn zwakke enkel en de menigte ontfermt zich over mij. Bij het zien van mijn enkel adviseren ze mij om naar de eerste hulp te gaan. Om hulp vragen zit niet in mijn bloed, maar als ik mijn wandelschoen uitdoe, kan ik niets anders doen dan me overgeven en het advies accepteren. Er is een flinke bloeduitstorting ontstaan aan de buitenkant van mijn opgezwollen enkel. Dit ziet er niet best uit. 

Die middag zit ik bij een Spaanse arts. Ik verontschuldig me voor mij stank, ik ben een pelgrim, en heb me nog niet gedoucht. Als snel kom ik erachter dat communiceren niet mee zal vallen. De arts en zijn assistent spreken geen woord Engels en ik kom niet verder dan buenas dias in het Spaans. Gelukkig leven we in de 21^eeeuw en bestaat google translate. Door de nonverbale communicatie heb ik al door dat het menens is, maar wat ik vervolgens lees op het beeldscherm bevestigt het: ik moet een week rust houden en antibiotica slikken. Ik heb een ontsteking aan mijn pezen. Ik voel de grond onder mijn voeten wegvallen. Een vlaag van misselijkheid vervangt de pijn. De assistent legt een steunverband aan en ik ontvang de medicatie van de arts. Daarna kan ik gaan. Tranquillo. Ondanks dat het buiten 30 graden is voel ik koude rillingen over mijn rug lopen. Zal het me weer niet lukken om iets af te maken?