Vandaag moest ik een beetje lachen. Misschien door de vermoeidheid van Le Guess Who? Misschien omdat ik al een tijdje te nuchter door het leven ga. Of wellicht omdat ik al jaren roep dat het 5 decemberfeest niet meer in het teken moet staan van een onsterfelijke grijsaard genaamd Sinterklaas, maar in het teken moet komen te staan van de verbinder Nelson Madiba Mandela.

Le Guess Who is een van die redenen dat ik me verknocht heb aan Utrecht. Ik zie het als het carnaval van Midden-Nederland. Een mondiaal feest voor jonge en oud met wel goede muziek. Althans als je houdt van een gevarieerd aanbod en de website www.musicmap.info kan waarderen. Door mezelf gesetteld te hebben in Utrecht mis ik soms wel het culturele aanbod van mijn ouderlijke woonplaats. Gelukkig heb ik Social Media en kan ik aan het einde van een energie slopend weekend nog even alle gemiste berichten terug zien. Zo zag ik via een bericht van de Jeugdraad dat ze in Dongen inmiddels een nieuwe Sinterklaas hebben. En nu bleken de Dongense acteurs die in de buurt komen van de echte onsterfelijke leeftijd van de televisie Sint blijkbaar op te zijn. Onze nieuwe goedheiligman in Dongen is namelijk in het echt de dertig nog niet gepasseerd.

Het is een fenomeen dat zich ook voor doet op landelijk niveau in iedere Nederlandse serie of film die gemaakt wordt. Naast Frank Lammers en Elise Schaap blijft er nog Carice van Houten en Barry Atsma over. Op lokaal niveau is de vijver niet veel groter. De toetsenist van Mork en de Jaankers had blijkbaar de meeste rimpels van de Dongense Jeugdraad en mocht de dag na de 11e van de 11e aantreden als Sint. Ik fiets zelf altijd graag langs het Wilhelminakanaal als ik mijn oude woonplaats aandoe en ik moet bekennen dat die frisse wind in mijn gezicht me altijd goed doet en bij thuiskomst in mijn ouderlijke huis zie ik er dan altijd frisser, fruitiger en jeugdiger uit. Maar dat ik de 30 ben gepasseerd, dat valt zelfs na zo’n stevige fietstocht niet te ontkennen. De elementen water, wind en vuur (zon) kan een korte nacht misschien camoufleren, er vallen geen jaren mee terug te winnen. Zouden de gelovige kinderen van Dongen vandaag met open monden hebben gekeken van opwinding of omdat ze dachten dat de antirimpelcrème van deze hulpsint wel veel beter is dan die van de televisiesint?

Mijn zorgen gaan nu uit naar veel jonge papa’s en mama’s in Dongen die vanavond voor het slapengaan weer een leugentje moeten vertellen aan hun goedgelovige kinderen die weten dat liegen niet mag. ‘Ja mijn kind, vandaag zag je een jonge hulpsint. Maar morgen zie je weer de echte sint van 214 jaar bij het Sinterklaasjournaal van Dieuwertje Blok (of is die inmiddels al vervangen door een jeugdiger exemplaar?).’ Toch hoop ik stiekem dat er ergens in Dongen dit jaar een ouder is die mijn blog over het overlijden van de Sint aan Covid heeft voorgelezen aan hun jonge kinderen en dat ze vanaf 5 december 2022, of in ieder geval 2023 (tien jaar na het overlijden van Mandela) geen Sinterklaasfeest vieren maar een Mandeladag. Als gelovige humane ubuntustrijdende ouders die net als Desmond Tutu geloven in ik ben omdat wij zijn, en Alexander Dumas geloven in een voor allen, allen voor een, en Bob Marley geloven one love, one heart, let’s get together and feel alright. Ouders die niet de eerste acht jaar van een kinderleven beginnen met liegen, maar kinderen zien als een jongvolwassenen en zelf kinderlijk blijven door hun jongvolwassen kinderen en daardoor niet hun fantasie, creativiteit en innovativiteit verliezen. En daardoor gelukkig blijven, wat ook het doel is van diezelfde Ubuntu filosofie. Een rainbownation die zowel verschillen als gelijkenissen benadrukken, mensen leren vergeven door sorry te zeggen, oog hebben voor elkaar, hoop verkiezen boven optimisme en dingen eens bekijken vanuit het perspectief van een ander. Ondanks de iets wat slecht gecaste te jonge acteur genaamd Sint was ik wel blij dat ik geen Zwarte Pieten meer zag, maar dit kan ook met het standpunt van de enige echte jeugdraadfotograaf van Dongen te maken kunnen hebben. Het is moeilijk om vanaf zo’n 75 kilometer afstand het totale plaatje te zien, maar het is wel heerlijk om erover te schrijven en te speculeren. Er zijn vast meer mensen die dit weekend al opstellingen van Oranje hebben gemaakt zonder ooit een wedstrijd van Frimpong, Lang of Noppert te hebben gezien?

Met deze gedachte sluit ik mijn muzikale weekend af en denk ik terug aan 24 uur geleden waarin ik als dj koos om als laatste nummer van mijn set het nummer Soweto van Abdullah Ibrahim, die ooit door het leven ging als Dollar Brand, te spelen in de foyer van TivoliVredenburg. In het weekend waarin mijn vriend Iso zijn verjaardag vierde in het gelijknamige Johannesburg, het zuiden van het land het carnavalsseizoen opende, in grote delen van het land hulpsinterklazen nog steeds vergezeld werden door gesminkte pieten, Louis van Gaal naakte spelers gezien heeft via FaceTime en waar Nelson Mandela waarschijnlijk van boven in de hemel samen met Tutu, Marley, Dumas toekeken naar deze kleurrijke maar gekke taferelen. Ik hoop dat de geluksvogels met een LeGuessWho?-bandje voor de zondag genoten hebben van de virtuoos Abdullah Ibrahim. Gelukkig had ik nog een DVD thuis liggen van Gil Scott Heron die daarop zingt over Johannesburg, een ligbank voor mezelf en een kop rooibosthee en heb ik niks gemist van dit alles, maar kan ik wel genieten van de mensen die wel in de grote zaal van TivoliVredenburg zaten. Umuntu, Ngumuntu, Ngbantu.