Vandaag tijdens het coördinatorenoverleg zouden we een beter beeld krijgen van onze functieomschrijving. Als huiswerk kreeg ik als opdracht mee om taken op te schrijven die bij mijn functie horen en die van mijn vier overige collega’s. Na een half uur, we startten met de functie zorgcoördinator, zag ik vier overspannen collega’s aan de ronde tafel zitten en één energieke visionaire CEO die maar taken bleef sommeren.

Mijn baas vroeg me vandaag waarom ik niet gezellig mee lunch met het overige personeel. Ik kijk het restaurant in en antwoord: misschien omdat onze gasten ook rond lunchtijd willen lunchen.

Het loslaten van de keuken vind ik moeilijk met de huidige bezetting. Maar soms zijn er zaken belangrijker. Vandaag moest ik na de lunch een bos bloemen overhandigen aan de vrouw van mijn overleden collega. Bij terugkomst was de voorgesneden en voorgebakken friet op, maar het restaurant was nog net zo leeg als voor mijn vertrek een uur geleden. De bonnenmachine had ook geen overuren gemaakt. Blijkbaar vonden ze de personeelslunch niet lekker genoeg.

Werk is maar bijzaak, net als voetbal. Van je hobby werk maken is wel fijn al ben je soms als chefkok ook maar gewoon een grote dienaar en ik kan me voorstellen dat aanvoerder van Ajax zijn ook niet makkelijk is. Toch zag ik vandaag iets wonderlijks gebeuren. Een doeltreffend één-twéétje tussen Hartman en Bergwijn. Feyenoord èn Ajax. Ik beeld me een even doeltreffende samenwerking in tussen Abbas en Netanyahu. Dromen over de ideale situatie mag en moet. Er is altijd nog iets als hoop.

Umuntu Ngmuntu Ngbantu