Na de Indian Summer kunnen we nu wel concluderen dat de herfst is begonnen. Twee weken geleden was de eerste mooie, koude herfstzondag van het jaar. Ik nodigde daarom mijn vriendin uit om naar Louis Hardlooper te wandelen, via de Amsterdamse Straatweg, ergens stoppen voor een koffie, onder Hoog Catherijne door, struinen door de tuinen langs de vernieuwde singel, koers zetten naar Ledig Erf. Beide hadden we pittige werkweken gehad, en waar we normaal gesproken ons Wabi Sabi-moment zoeken in een natuurgebied besloten we vandaag om naar de film te gaan.

De dag ervoor was ik vrienden gaan bezoeken. Iets wat niet meer zo vanzelfsprekend is als je zesendertig jaar bent. Veel van mijn vrienden en familieleden zijn begonnen met het stichten van een gezin, zijn eigenaar van een eigen zaak, toeren door Nederland met een theatergezelschap, bezig met verbouwingen of zijn geëmigreerd. Met die veranderingen had ik in het begin veel moeite. Het werd steeds moeilijker om spontaan bij iemand op bezoek te gaan of een concertbezoek of dansavond te plannen. Gelukkig vond ik mijn eigen liefde. Een vriendin die voor mij de wereld opende. Een geliefde die mij laat uitkijken naar thuiskomen na een lange dag werken. Mijn vrienden verdwenen niet op de achtergrond. De spontane bezoeken werden misschien lastiger, maar de geplande dates met vrienden kregen hierdoor wel een diepere of bredere lading. Zo kwam ik op die zaterdag met positieve energie terug van Scheveningen. Het geluk en de positieve energie die ik had gekregen van hun jonge kinderen, de goede verhalen die we hielden tijdens de wandeling naar een strandpaviljoen en het heerlijk zelfbereide eten hadden me een boost gegeven. Ze gaven me zelfs aan het einde van de mooie middag en avond een tip mee voor de dag erop. Past Lives.

Past lives, een film over In-Yung. Lotsverbondenheid. Na een uur en veertig minuten was de zaal muisstil. Deze film was niet zo rooskleurig als Serendipity, misschien wel de beste romcom ooit, deze film was zoals het leven écht is. Dit waren geen acteurs die gefilmd werden, dit waren echte mensen die hun echte verhaal deelden en dat toevallig vastgelegd werd op mooie sets in New York en Seoul, met een hele goede camera. Ik denk dat dit gevoel bij iedereen overheerste toen de aftiteling verscheen.

Deze film is gemaakt voor iedereen. Iedereen zal zich herkennen in deze film en zichzelf vaak hebben afgevraagd: ‘Wat als ik toen naar links was gegaan in plaats van rechts. De scene dat twee jonge kinderen, een jongen en een meisje van twaalf jaar, voor een kruispunt staan, waarbij het meisje de trap omhoog neemt naar haar woning en de jongen het pad naar links door het dal, wetende dat het meisje de dag erna zal emigreren van Seoul naar Canada, in de veronderstelling dat ze elkaar nooit meer terug zullen zien, bracht mij terug naar mijn Camino naar Santiago de Compostela in het jaar 2015.

In de laatste week van de camino liep ik vaak met Eva de etappes naar de volgende bestemming. Er was zeker een bepaalde verbondenheid, want we herkende elkaar in onze verhalen en vonden steun bij elkaar. Toch kwamen we er naar enkele dagen achter dat we door zoveel met elkaar te wandelen ons eigen doel voor de reis uit oog verloren. We hadden dit nog niet uitgesproken en we kregen een uitdaging van het universum. We liepen Villafranco del Bierzo uit en we stuitten op een bord met twee gele pijlen, een naar links en een naar rechts. Bij de pijl naar links stond Camino Fácil, de makkelijke weg. Bij de pijl naar rechts Camino duro, de moeilijke weg. We keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar, dit is een signaal. Ik weet nog goed dat ik stress voelde in mijn buik en ik denk dat Ieva ongeveer dezelfde gevoelens moest hebben gehad, maar we wisten wat we dit moesten doen, elkaar loslaten. Omdat Eva al enkele dagen last had van haar gewrichten bleef zij in het dal en ik wist dat ik de weg zou gaan bewandelen over de toppen van de bergen. We namen afscheid en we gingen beide onze eigen weg. Ik miste haar direct nadat ik ze uit het oog verloor, maar de panoramische vergezichten deden het gemis verzachten. Mijn hoofd werd licht door de koele frisse lucht die ik inademde op de toppen van de bergen en ik begon me goed te voelen. Dit was mijn pad. En ik wist dat het pad van Eva ergens in het dal lag. Ik nam de tijd en schreef dit verhaal op.

Een aantal dagen later vonden we elkaar terug. Terwijl ik in een Spaanse bar voor het eerste in een maand tijd weer naar een voetbalwedstrijd op tv zat te kijken zag ik door het raam een vermoeide Eva door de straten wandelen. Ik rende naar buiten en riep haar naam en vroeg haar: “Café con leche?” We vonden elkaar terug.

Eva bleek niet de liefde van mijn leven te zijn, ik was dat ook niet voor Eva. Maar we waren op die weg tussen Pamplona en Santiago de Compostela wel zielsmaatjes geworden. We ondersteunde elkaar als een van ons het moeilijk had, we vertrouwden elkaar onze spullen toe en we daagden elkaar uit om de camino te voltooien, ook al wisten we dat we dat de echte camino pas na Santiago de Compostela zou gaan beginnen.

Nu heb ik een vriendin met wie ik samenwoon en een mooi huis heb. Ook haar vond ik terug. We hadden gedate in 2019 en het klikte meteen. We zouden elkaar zien, maar juist op dat moment liet mijn hoofd me in de steek. Het werk, geen nee kunnen zeggen, een te groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben, in een positie gebracht worden door onverantwoorde leidinggevende, en de trigger genaamd marihuana om mijn stress te verminderen, zorgde een paar weken later voor de meest angstige dagen van mijn leven, ik kreeg een psychose. Ik was van de wereld, letterlijk en figuurlijk. In een dimensie gekomen waar ik moest vechten tegen mijn eigen demonen. Ik durfde het haar niet te vertellen en verbrak alle banden. Mijn angsten moesten overwonnen worden en zorgen voor mezelf moest centraal komen te staan. Ik had het leed liever gedeeld, maar we zaten pas in de datingsfase, dat had onze “witte dateweken” niet romantischer gemaakt.

Angsten werden overwonnen en ik kon na een jaar weer functioneren zonder de angstremmer Oxazepam en demonenverjager Olanzapine. Ik vond weer werk, richtte mijn leven anders in, verminderde alcoholgebruik en zei nee tegen wiet en hasj. De enige psychedelica die ik gebruikte kwam binnen via mijn oren in de vorm van muziek. Ik was terug bij de bron. Vanuit daar zou de rivier wel weer gaan meanderen door de valleien, richting de oceaan. En zo kwam ik tweeëneenhalf jaar later weer oog in oog te staan met mijn huidige vriendin, die zelf net terug was van haar Camino naar Santiago. Een reactie op haar Facebook om haar te feliciteren met haar pelgrimscertificaat was voldoende geweest om weer met haar in contact te komen. De ‘Herontdekking van Hemel’ zou ik het noemen als ik ons liefdesverhaal zou omzetten in een roman. Was dit een toevalstreffer, serendipity, of was dit In-Yun, lotsverbondenheid? Wat ik wel weet is dat het hele universum, op die “eerste” date na tweeëneenhalf jaar radiostilte, samenzwoer om me te helpen om dit te laten slagen. Want om dit verhaal af te sluiten met woorden van een groot inspirator en motivator.

“Everything that happens once can never happen again. But everything that happens twice will surely happen a third time.” – Señor Paulo Coelho

Nu in het filmhuis