Ik denk dat schrijvers nooit hun beste verhalen schreven als ze hotel de botel of verzadigd van gelukzaligheid waren. Volgens mij schreven ze het liefst in de momenten na een flinke discussie of ruzie met hun Cassiopeia, Jullietta of Abraxas. Voor het totstandkomen van een roman moet er wel een breuk aan vooraf zijn gegaan. Ik heb op dit moment geen ambitie om een roman te schrijven al heb ik momenteel genoeg tijd voor creatieve vrijheid. Een verplichte pas op de plaats wat betreft werk door een verwaarloosde hersenschudding geeft me nu de tijd om ideeën van de laatste maanden en jaren uit te werken. Te veel schermtijd is ook niet goed, maar gelukkig ben ik van de analoge wereld en schrijf ik het liefst met pen en papier. Het overtypen is dan snel gedaan. Hopelijk kan ik de komende tijd nog wat kleine verhalen, gedichten en haiku’s uitwerken. Het maakt mijn hoofd helder, het laat grijzen wolken opklaren en zonnestralen worden zelfs zichtbaar als je leert om te visualiseren.

Ik heb al wel vaker gezegd dat ik geen groot voorstander ben van synthetische medicatie. Al heeft het me in sommige momenten van mijn leven wel op de been gehouden. Ook ben ik geen fan van het voeren ellenlange gesprekken met therapeuten. En nog voor dat ik deze woorden hier neerzet zie ik al een frons op het voorhoofd van een medewerker bij Zilverkruis Achmea verschijnen. Ik heb namelijk heel wat uren praattherapie “gekregen” van mijn zorgverzekeraar. Praten is goed, na enige tijd maakt het iets in je los en dan kom je bij die diepere laag terecht, genaamd emotie en gevoelens. In je leven bouw je heel veel bubbels op en soms heb je zelfs geen idee waardoor je die knoop in jouw maag voelt. Soms is het overduidelijk. Toch geloof ik er in dat er andere middelen zijn waardoor die diepere laag sneller wordt bereikt. Die middelen om die laag te bereiken is voor iedereen anders, maar vaak wordt dat gevoel en die de emoties die daarbij horen geraakt door een kunstzinnige vorm waarbij je zintuigen worden geprikkeld. Onder andere daarom ben ik voorstander van creatieve therapie.

De afgelopen weken zit ik in een rollercoaster. Geen prettige, eentje die me zo nu en dan een misselijk gevoel geeft en me meerdere malen per dag naar de wc doet rennen. Huisartsen weten zich geen raad, bloedtesten zijn allemaal negatief (dus positief). Als medici iets niet kunnen verklaren dan nemen ze graag het woord stress in de mond. Daar zullen ze vast gelijk in hebben, zij hebben meer gestudeerd dan ik. Toch is stress iets abnormaals. Stress is namelijk zeer plaatsgebonden. Vaak kijken wij hier in Nederland naar het onderdrukken van symptomen, maar we denken vaak niet na over het voorkomen of zo min mogelijk laten terugkomen van die symptomen. Mijn aanname is dat er op het kantoor van Achmea te weinig mensen werken met een creatief brein. Wat zou ik smullen als ik op een afdeling van een zorgverzekering zou werken die gespecialiseerd was in het bedenken van creatieve oplossingen.

Zorg is duur. Creativiteit hoeft zeker niet duur te zijn. Creatieve oplossingen bedenken om stress te voorkomen en dus minder gebruik maken van dure therapeuten of medicatie is dus een win-win situatie. Een creatieve oplossing die helpend is, is al snel goedkoper dan een consult bij een specialist, want die mensen hebben misschien dan wel een hoge werkdruk, maar ook best een prima salaris. En als zij het geld niet ontvangen dan wel de maatschap of de zorginstelling. De cijfers van het gemiddelde declaratieoverzicht van de Nederlander is namelijk niet mals. Dus laat ik ik gewoon wat alternatieve ideeën opsommen.

Een week Ipanema beach in januari voor diegene die last hebben van terugkomende depressies? Het zorgt in ieder geval voor een extra shot vitamine D want een winterdepressie zul je daar niet krijgen, Vitamine C krijg je ook wel binnen via al die vers bereidde limoensappen genaamd caipirinha, serotonine en dopamine stromen binnen van al die mooie mensen die je daar over het strand flaneren in kleine zwembroeken en bikini’s, een balletje hooghouden, suppen in de branding of beachvolleyballen. Een reis naar het zuidelijke halfrond is misschien duur maar niks in verhouding met de nota die de zorgverzekeraar krijgt van jouw therapeut. Je moet natuurlijk wel alert zijn voor zakkenrollers anders word je natuurlijk door iemand anders berooid.

Het kan ook goedkoper. Laat werknemers die moeite hebben met emoties reguleren wat langer lunchen op vrijdagmiddag zodat ze naar het lunchconcert in TivoliVredenburg kunnen. Wie heeft er nog nooit een snik gelaten van de vioolmuziek van Vivaldi of het romantische bombastische werk van Brückner? Het concert is helemaal gratis en vaak nog goed ook. De tijd van de baas kan wel afgekocht worden toch? De meeste mensen zijn op vrijdagmiddag toch niet meer efficiënt aan het werk.

Geef iedere klant een abonnement om een cursus mediteren te volgen. Laat ze zelf opzoek gaan naar de bubbels en sensaties in hun lichaam die zorgen voor blokkades. Met aandacht zitten, het chanten van de hartsutra, een blok mediteren, gevolgd met rondjes lopen door de zendo in marstempo, nog een blok mediteren en dan is er tijd voor thee. Voor je het weet krijgen mensen een hoop zelfkennis en zelfinzicht waarmee ze hun eigen shit kunnen oplossen. Echter, er zitten wel risico’s aan: Voor je het weet krijgen jouw medewerkers of cliënten zoveel energie dat ze je misschien wel voorbijstreven of hun heil ergens anders gaan zoeken.

In 2015 besloot ik zelf om de Camino Frances te lopen nadat ik mijn werkschoen langs het hoofd van mijn manager van de Efteling had gehoord. Ik had misschien minder zelfkennis dan nu, maar ik had wel door dat als ik mijn hoofd niet koel kon houden in een wereld vol wonderen, dan moest er wel veranderingen plaatsvinden. De reis werd niet gedekt door de ziektekostenverzekeraar, wel werkte een andere manager mee en ik kreeg onbetaald verlof. Ook al twijfelde er mensen in het begin of ik deze reis kon maken zonder oefenen, en al zeker niet in de mentale gesteldheid waarin ik destijds verkeerde, ben ik toch maar gegaan. Op de valreep kreeg ik nog een zege mee van mijn ouders, familie en beste vrienden, en meer had ik niet nodig. Een camino lopen is ook eigenlijk alleen maar heel veel stappen maken met wat bagage op je schouders. Stap voor stap. Het was zwaar: zowel fysiek als mentaal. Maar die pijn wilde ik voelen. En toen was daar verlichting. Mijn zorgen verdwenen bij iedere stap die ik zette. Ik maakte contact met mensen, ging weer geloven in mijn eigen kwaliteiten en durfde na enige tijd zelfs te zeggen dat ik iets ging afmaken, nog lang voordat de torens van kathedraal van Santiago de Compostela zichtbaar werd. De steun die ik kreeg vanuit Nederland en van de mensen die ik onderweg tegenkwam, de uitdagingen die op mijn pad kwamen en overwon en het vertrouwen dat groeide bij iedere aankomst in een albergue zorgde voor een gevoel van gelukzaligheid. De wereld lag voor mijn voeten totdat daar Finisterra opdoemde, het einde van de wereld. Ik kon niet meer verder naar het westen lopen en er lag geen roeiboot op het strand, zelfs geen zeilboot voor anker in de baai. Ik besloot ervoor om terug te keren. Het lukte me een korte periode om het gevoel van de Camino vast te houden, maar uiteindelijk kwam daar het verval. Alleen dit keer was het verval maar van korte duur, want ik kwam er al snel achter dat in dat kleine dorp Dongen ook mensen woonden die graag doolden over de wereld, nieuwsgierig waren naar die stippen op de horizon, verhalen wilden delen met gelijkgestemden of soms gewoon stil wilden staan bij het leven. Mijn leven kreeg een diepere lading omdat ik me weer welkom voelde. De meeste ketens werden doorbroken. Ik voelde me weer vrij op de grond waar ik was opgegroeid.

Ik blijf hoop houden dat er een dag zal aanbreken dat zorgverzekeraars meer gaan denken in creatieve oplossingen. Tot die tijd blijf ik leunen op mijn fijne vangnet, genaamd netwerk. Wat instanties en instellingen nalaten kan wel dichter bij huis gevonden worden. Je vindt de juiste “hulp” vaker dichter bij huis.

Zo werd ik afgelopen week even uit mijn sores gehaald door een van mijn meest loyaalste vrienden. Als ware apotheker maakte hij een op maat gemaakt medicijn, een cocktail van verschillende ingrediënten, waarvan ik het geheim graag onthul. Hij trok me uit mijn bubbel en trakteerde me op een van de beste ramen die ik in tijden had gegeten om vervolgens met een warm gevoel van binnen te luisteren naar meditatieve Jazz van bandleider Matthew Halsall. Samen met vijf mannelijke muzikanten, een paar met wel hele grote moustaches, en een vrouwelijke harpist zorgden zij er in een bijna twee uur durende sessie, verspreid over twee blokken, opgesplitst door een pauze om even je benen te strekken, voor dat de hoofden van iedere luisteraar tot rust kwam. Alle ruis verstilde, alle bubbels veranderden langzaam in puntjes, de storm woedde buiten nog, maar binnen in LantarenVenster vonden we serene rust. Het loodzware hoofd werd langzaam leeg en mijn hart werd gevuld met goud.

Namaste voor het album An Ever Changing View van Matthew Halsall en zijn bandleden Matt Cliffe, Alice Roberts, Jasper Green, Gavin Barras, Alan Taylor, Sam Bell, Chip Wickham.

Maar ik maak vooral een diepe buiging naar mijn Keizer.

Haiku:

ps. Alle bovenstaande creatieve oplossingen kosten geld en dat is niet altijd beschikbaar. Dus daarom neem ik jullie nog even mee hoe de avond verder verliep. Na het concert mocht ik meereizen naar Scheveningen om te logeren bij mijn vrienden. Een dik luchtbed werd opgeblazen en ik een dekens en een kussen toegeworpen. Ik droomde heerlijk die nacht en werd uitgerust wakker. Mijn vriend moest werken, maar zijn vrouw en twee prachtige schepsels van bijna een half jaar oud en bijna drie jaar zaten naast mij aan de ontbijttafel. Ik kreeg warme pap met peulvruchten en fruit en omdat het een logeerfeestje was mocht er ook honing op. Mijn maag, maar ook mijn hart, werd voor de tweede keer in twaalf uur tijd gevuld met warmte, liefde en geluk. Bon Bagay!

HAIKU:

“PEULVRUCHT NOTEN PAP
ENERGIE VOOR IEDERE STAP
WIND GOLVEN ZAND ZEE”