Waar hoor je thuis als je geen huis meer hebt? Waarom zou je willen terugkeren naar een Shurgard opslagbox waar dan wel kostbare spullen in liggen, maar dat je niet de mogelijkheid hebt om van die spullen gebruik te maken? Op welke platenspelers en mixer sluit je een laptop aan op zondagochtend om je ochtendshow te blijven broadcasten? Wat heeft het voor zin om in februari terug te keren naar Nederland als je weet dat zuidelijk Nederland naar Hoempapa muziek aan het luisteren is om een winterdepressie te voorkomen en de andere helft van Nederland hard aan het werken is om de jaardoelen van hun bedrijf of instituut al voor maart te behalen?

Ik voel me als een goudvis in het water hier tussen mijn Braziliaanse familie. De golven rollen over het strand van Ipanema, Sun Ra staat recht boven mijn kruin en de Matté met citroen verkoelt mijn lichaam na een hooghoud sessie met mijn nieuwe Braziliaanse vrienden die spelen met mijn Oranje Futevolei bal. Mijn frisbee heb ik dag één zo ver mogelijk in de oceaan gegooid, die plastic schijf geef ik graag aan de onderzeewereld om weer ruimte te maken voor mijn favoriete sport: voetbal. Ik ben het niet verleerd, zo blijkt. Mijn hiketochten van de eerste twee weken, het verbranden van calorieën door een sauna die constant aan staat en die detox kür die ik heb gehad aan het einde van 2023 hebben mij in de vorm van mijn leven gebracht, en dat op mijn 36e. Iets wat mijn held Clarence Seedorf ook had toen hij aan het einde van zijn carrière en contract tekende bij Botafogo! Met zijn Botafogo shirt flaneer ik over de boulevard van Ipanema en Arpoador, ontmoet mijn nieuwe kunstenaarsvrienden Adilson en Renato Jesus, vind ik de lekkerste hotdogkraam van Rio de Janeiro en wijst een vriendelijke man genaamd Marcio aan waar mijn held samen met zijn vrouw woonden; hij trakteerde zichzelf en bloedmooie vrouw iedere avond op een ondergaande zon in de oceaan links van de Dois Irmãos. Iets wat Vidigal, Leblon, Ipanema en de Arpoador langzaam in silhouet zwart en wit transformeert, de kleuren van mijn nieuwe favoriete club. Iedere keer als ik weerstand kreeg van een Flamengo, Fluminense of Vasco Da Gama supporters wees ik met twee duimen naar mijn rug waarop de naam Seedorf met nummer 10 prijkte. Clarence heeft meerdere keren mijn kont gered, want hier in Brazilië hebben ze voor deze legende respect en grote bewondering. Hij bracht niet alleen zijn club naar een andere niveau, maar het niveau van de hele competitie kreeg een upgrade. Waarom kunnen we dat in Nederland niet? Onze helden blijven eren!

In Brazilië is het verschil tussen arm en rijk ook ontzettend groot, maar het strand is voor iedereen. Die middag koop ik een oranje Futevolei bal en loop met mijn handdoek naar het strand. Als de zon wat begint te zakken en het kwik iets daalt probeer ik mijn bal uit. Mijn bal is iets te hard opgepompt, maar al snel lukt het me om de bal meer dan tien keer hoog te houden. Ooit kon ik hier oneindig eindeloos mee door gaan, maar in het rulle zand, veel afleidingsmateriaal door schaars geklede mooie mannen en vrouwen en een adembenemend skyline is het moeilijk om me te focussen. Ik denk aan mijn lessen bij zen.nl en probeer me te concentreren op waar ik me op dat moment bevind. Mijn doel is die bal niet te laten stuiteren op het zand of nat laten worden door de golven. Aandacht geven aan een taak. Ik laat mijn bal iets leeg lopen en dit helpt ook. De bal blijft in de lucht. Linker voet rechter voet, rechter dijbeen linker dijbeen, knie, hakje, borst, schouder en hoofd. Ik ben het niet verleerd. Misschien zijn het mijn skills of valt mijn oranje bal op, maar al snel komen er twee dames en en jonge man op mij afgelopen en vragen of ze me mogen vergezellen. Op dit butterfly effect had ik gehoopt. Mijn droom komt uit: samen voetvolley spelen op Praia de Ipanema. De regels zijn simpel: de bal zo lang mogelijk van de ene naar de andere persoon hooghouden en de bal mag daarbij de grond niet raken. De zandbak is als de lava die soms uit de vulkaan El Misti, ook de naam van mijn hostel, omhoog gespoten wordt. Al snel gaat de bal rond. Drie andere jongens sluiten aan. Het team bestaat uit Guilherme, Thiago, Gabriela, Leia, Jorginho, Anderson en mijn naam wordt veranderd in Robson Jorge. Dit is vreugde. Het gelukzaligheidsgevoel groeit bij iedere keer dat de bal rond is gegaan en iedereen de bal een keer heeft geraakt voordat de suave van de groep de bal laat ontglippen. Ik voel de adrenaline door mijn aderen stromen, de lach op mijn gezicht wordt groter en ik weet dat ik mijn Mojo heb teruggevonden. Als kind wilde ik niets liever dan voetballen, muziek maken, pannenkoeken of koekjes bakken, mijn wereld ontdekken en met anderen in verbinding komen. En hier in dit moment komt alles samen. Wat maakt het uit dat ik geen huis heb, mijn vriendin me verlaten heeft, geen inkomen krijg vanuit een betaalde baan, niet weet waar ik morgen naar toe ga of volgende jaar zal zijn! Deze dag heeft alles wat ik op dat moment wil. Een droom komt uit: ik speel voetvolley op een van de mooiste stranden van de wereld, ik hoor samba muziek uit de bluetooth speakers komen van de strandgasten, ik heb voordat ik begon te ballen een ter plekke gegrilde kaassnack op van een lieve grillmaster en een ijskoude brahma gedronken die ik heb gekregen van Mateus, de reïncarnatie van Tim Maia, en zijn collega Julia, de Garota de Ipanema, en nu ben ik in verbinding met mijn nieuwe vrienden. Dit is mijn ubuntu familie in een wereld die ik alleen kende door al die boeken die ik als kind leende van de bibliotheek, het WK in 2014 en de Olympische spelen van Rio, de Braziliaanse muziek die ik op vinyl heb verzameld en al mijn verwachten komen uit. Pais Tropical! Mijn droomland blijkt mijn thuisland te zijn. De goddelijke kanaries verwelkomen deze gringo als een van hun. Ik transformeer van een oranje leeuw in een Borboletta Naranja, ik ben niet de Garota de Ipanema maar de Borboletta Naranja de Ipanema! Beleza!

Ps. benieuwd naar mijn skills. druk op deze link: https://www.instagram.com/reel/C181VSwun5-/?igsh=OWl1N2V1amx6eTQy