In de zomer van 2015 was ik bang om weer een burn-out op te lopen. Ik had anderhalf jaar eerder besloten om te blijven geloven in sprookjes en gesolliciteerd bij pretpark De Efteling voor een baan in de horeca. Ik werd aangenomen en kon uren maken. Werken in die vrolijke wereld zorgde ervoor dat ik weer kon gaan nadenken over een positieve toekomst. De glimlachen op de gezichten van mijn collega’s werkten aanstekelijk en de vreugde in de ogen van de jonge bezoekers van het park zorgde ervoor dat ik de gasten wilde blijven betoveren. Ik had nooit gedacht dat het pretpark, dat bijna in mijn achtertuin lag, ervoor zou zorgen dat ik weer op het juiste pad terecht zou komen. De Efteling was mijn olifantenpad, de snelste route naar geluk voor mijn loopbaan, zo dacht ik op dat moment.

Olifantenpaadjes kom je overal tegen. De zandpaadjes die de snelste route bieden van de bushalte naar je fiets, het diagonale pad over het trapveldje van mijn huis naar mijn school, het gat in het hek waardoor je niet om het hele voetbalcomplex moet lopen om bij de kantine te komen. Olifantenpaadjes zijn de snelste route naar je bestemming maar vaak niet de gemakkelijkste. Het zandpad zorgt op regenachtige dagen voor vervuilde witte sneakers. De kloof die diagonaal over het trapveldje loopt zorgt voor een oneffen speelveld en kansen op enkelblessures. Het gat in het hekwerk zorgt voor kleerscheuren en schrammen op je armen en benen. Zo zie je maar dat de snelste route niet altijd de beste is.

In de zomer van 2015 kwam ik hier achter. De populariteit van De Efteling zorgde voor een massale toestroom van bezoekers. Hectische, lange werkdagen waren het gevolg. De druk op de horeca nam toe. Maar wat vooral toenam was mijn ontevredenheid.  Met de snelheid waarmee mijn enthousiasme een jaar eerder voor deze baan was gegroeid, zo verdween mijn plezier in het werk die zomer met hetzelfde tempo. Ik kon het niet meer opbrengen om een glimlach op mijn gezicht te toveren, mijn lichaam voelde loodzwaar aan en ik reageerde mijn onvrede af op mijn vaste collega’s. Mijn werkzaamheden werden ook steeds minder uitdagend. Mijn taken op de werkvloer beperkte zich uiteindelijk tot het schoonmaken van wc’s en het aannemen van bestellingen achter de kassa. Mijn eigenwaarde daalde drastisch. Ik voelde me diep ongelukkig. Een onbenullig incident zorgde er uiteindelijk voor dat bij mij de stoppen doorsloegen. Mijn werkschoenen die langs de oren van mijn supervisor vlogen in de backoffice van het normaal gesproken vredige Station de Oost zorgde voor een wake-up-call. Ik zat tegen een burn-out aan. Het incident zorgde voor een onbepaalde tijd onbetaald verlof. Dit verlof zou later mijn redding zijn geweest.

Familie en vrienden reageerden in eerste instantie geschokt. Het was niet de eerste keer dat ik mezelf in een moeilijke situatie had gebracht. Het kwijtraken van een baan is niet makkelijk om te delen en door de complexiteit van het voorval waren er vooral meer vragen dan antwoorden bij de belangstellenden. Dit zorgde er bij mij voor dat ik niet langer in Dongen wilde blijven. Ik had tijd nodig voor mijzelf. Daarom besloot ik om te gaan reizen. Al snel beperkte ik mijn reisdoelen tot drie opties: vrijwilligerswerk doen in Afrika, backpacken door Zuidoost Azië, of de wandeltocht naar Santiago De Compostella. Mijn keuze werd uiteindelijk bepaald door een droom die ik aan het begin van september 2015 kreeg. In mijn droom liep ik over een smal zandpad langs bramenstruiken naast een man. De droom was niet spectaculair, maar toen ik wakker werd was ik helemaal relax en vastberaden. De plek waar deze droom zich afspeelde moest zich wel ergens in Europa zijn. Ik zou de Camino gaan bewandelen. Diezelfde dag kocht ik een treinticket naar Zuid-Frankrijk, de stad Bayonne. Twee weken later zou ik beginnen aan de mijn wandeltocht naar Santiago De Compostela.

Natuurlijk heb ik in de aanloop naar mijn vertrek getwijfeld over mijn beslissing. Was ik wel in staat om ongetraind een wandeltocht te maken van ongeveer 800 kilometer? Mijn keuze leek wel erg naïef. In mijn directe omgeving kreeg ik ook wisselende reacties. Ik denk dat tweederde van de mensen sceptisch waren. Daarvan zei de ene helft dat ik het fysiek niet zou aankunnen en de andere helft dat ik mentaal niet in staat was om zo lang op mezelf aangewezen te zijn. Ik had op dat moment niks aan hun commentaar, mijn besluit stond al vast. Ik had niemand iets te bewijzen, deze tocht zou gewoon mijn olifantenpad zijn, mijn uitweg (al heb ik verreweg gekozen voor de makkelijkste en snelste route tijdens mijn reis). Achteraf gezien begrijp ik hun reactie beter. Er waren zeker momenten tijdens mijn wandeltocht dat ik nagedacht heb over hun reacties. Na een paar dagen wandelen brak ik in huilen uit en vroeg ik me hardop af wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Na anderhalve week zorgde een opgezwolle enkel ervoor dat ik mijn tocht bijna moest staken. Maar na 31 dagen was ik opgelucht dat ik gekozen heb voor het wandelen van deze route. En omdat ik geloof in het lot en de belangrijkste quote uit mijn lievelingsboek De Alchemist van Coelho: Als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt, heeft deze reis ervoor gezorgd dat ik daar nooit meer hieraan wil twijfelen. Tijdens deze reis heb ik namelijk een Zuid-Afrikaanse priester ontmoet die vertelde over zijn land, opnieuw ervaren om lief te hebben voor je medemens en te houden van jezelf en mijn lach terug gevonden. In de periode die na de Camino volgde heb ik op vrijwillige basis diverse baantjes uitgevoerd en ben daar nog steeds actief in. En als klapper op de vuurpijl heb ik de liefde van mijn leven ontmoet die maandenlang door Zuid-oost Azië heeft gereisd en mij beloofd heeft om mij te gidsen tijdens een culinaire reis naar Bangkok en Indonesië.

Oke, ik zal niet ontkennen dat ik nog wel eens een olifantenpaadje neem. En tijdens het bewandelen van die paadjes zijn mijn kleren gescheurd, schoenen vies geworden en ben ik zelfs een paar keer gestruikeld over. Maar die paden hebben me steeds weer nieuwe inzichten gegeven die ervoor hebben gezorgd dat ik mijn kleren heb opgelapt, stof heb afgeklopt en wonden heb verzorgd. Het leven zal nog genoeg beproevingen voor mij in petto hebben, maar ik geloof erin dat ik ook die puzzels zal oplossen. Mijn hart is gevuld met liefde en mijn olifantenhuid zorgt dat speldenprikken mij niet veel meer doen.

Tijdens mijn reis is een foto gemaakt van de Afrikaanse priester en mij. Ik kreeg deze foto na mijn reis opgestuurd door Ruth, een Britse pelgrim. Toen ik deze foto bekeek werd ik warm van binnen en begon mijn hart sneller te kloppen. Deze foto komt overeen met mijn droom die ik kreeg voor de start van mijn Camino. Ik deel deze foto graag met jullie!