Lood in goud veranderen! Een van de lessen uit mijn favoriete boek De Alchemist van Senor Coelho! En uiteindelijk viel het zogenaamde kwartje (of de Braziliaanse real) bij mij ook. Wij mensen lijden allemaal op een bepaald gebied. We gaan te onder aan de druk die we zelf creëren, laten ons te veel beïnvloeden door invloeden van buitenaf, weten niet hoe we moeten omgaan met slechte ervaringen. Maar het is juist de kunst om die lasten niet te lang te dragen, maar je kwetsbaarheden te tonen en vervolgens de juiste acties ondernemen om het lood te veranderen in goud. Oftewel niet te lang te blijven lopen met je eigen shit!

Lange tijd was ik daartoe niet in staat. Ik bleef te lang hangen in teleurstellingen. Ik was jaloers op mensen die na een ingrijpende gebeurtenis juist gemotiveerd raakten en de draad snel weer oppakten. Mij lukte dit lange tijd niet. Maar waarschijnlijk waren de mensen die dit wel konden al lang opgeleid door een goede Alchemist. Deze groep mensen beheersen de techniek van het loslaten. En dus zijn zij in staat om lood te veranderen in goud.

In  2015 dacht ik weer in een diep dal te komen na een hectische zomer bij pretpark de Efteling. Ik dacht dat ik een burn-out zou krijgen en besloot voor een break te gaan. Van mijn werkgever kreeg ik onbetaald verlof en dit zorgde er uiteindelijk voor dat ik mijn droom kon verwezenlijken en de wandeltocht te maken naar Santiago de Compostela. De last die ik met mij mee droeg werd uiteindelijk getransformeerd in mijn kostbaarste bezit. Die rugzak die ik op mijn rug droeg voelde in het begin loodzwaar en was een ware last, zelfs mijn spieren begaven het onder het gewicht. Maar na enige tijd kwam hier verandering in. Oke, ik heb onderweg wat spullen gedropt in verschillende albergues, en die steen van bijna twee kilogram die ik zou droppen bij de Cruz de Ferro (ergens aan het einde van de tocht, waarom, hè) heb ik ook maar iets eerder gedropt in een rivier (zorgde overigens voor een indrukwekkende plons). Maar toch voelde ik die tas na enige tijd niet meer als last. Integendeel! Die tas was mijn alles. Alles wat ik nodig had voor die reis zat in die tas. Zonder die (zware) rugzak zou ik nergens zijn. Mijn lichaam raakte gewend aan het meezeulen van die tas en mijn conditie verbeterde. Uiteindelijk vond ik lange afstanden lopen het mooiste wat er was. En ik was zelfs in staat om een extra tas van een geblesseerde medereiziger te dragen. Ik deed dingen die ik aan het begin van mijn reis niet voor mogelijk had genomen. Een ware overwinning op mezelf was een feit.

Twee jaar later kreeg ik eenzelfde boost na een onverwachts ontslag. In plaats van mijzelf op te sluiten in mijn slaapkamer besloot ik mijn cv aan te passen en actief te gaan zoeken naar een beter passende baan. Deze baan vond ik al snel. Een het kan geen toeval zijn dat mijn nieuwe werkgebied de naam De Ontdekking draagt. Een ontmoetingsplek voor reizigers en studenten in het midden van mijn nieuwe thuishaven, Utrecht. Het leven stippelt soms een interessant maar mooi pad voor je uit. Want wie nooit verdwaald, vindt nooit nieuwe wegen. Zo luidt een van de mooiste quotes die ik ooit heb gelezen. Ik laat het allemaal maar over me heen komen. En vol energie en plezier ga ik iedere werkdag (en soms tot afgrijzen van collega’s ook in mijn vrije tijd) naar lunchroom De Ontdekking. Als je echt iets wilt bereiken zal het hele universum je daarbij helpen (aldus Coelho). Of eigenlijk moet hoef je nergens een fuck om te geven zolang je maar wel een fuck geeft om de dingen die er echt toe doen (aldus Mark Manson)! En zo is dat!

En er kwam helemaal een bats energie vrij toen mijn relatie verbroken werd. Een bewust gekozen time-out zorgde voor ruimte, meer lucht en dus meer energie. Kapot was ik natuurlijk van de breuk, want liefdesverdriet is een van de meest gruwelijke pijnen die je kunt hebben. Maar na de verwerking hiervan ben ik weer ontwaakt en in mijn eigen kracht gekomen. Ruimte kwam er vrij voor oude vrienden en nieuwe uitdagingen. En die twee gaan heel goed samen.

Wat doe je als een gepland lang weekend met je geliefde in het water valt door een breuk? Je gaat op roadtrip met de Dandy Rockstars! En zo geschieden het. De missie: Project Paella Pan! 1300 kilometers vreten (en diezelfde afstand terug) om een pan van 90 centimeter doorsnee te kopen, het meest essentiële onderdeel van je eigen Paella onderneming. En de Dandy Rockstars hebben het geflikt! Na een rit van 15 uur kwamen we aan in het boevenstadje La Jonquera, het Baarle-Nassau van Spanje/Frankrijk. La Jonquera, voorziet gestrande vrachtwagenchauffeurs van de nodige lusten, stripclubs en spotgoedkope tequila. Maar voor de Dandy Rockstars was maar een, nou waren maar twee winkels van belang. De outletstore voor de cremekleurige blazer van Senor J. en Escudero, de paellapannenspecialst. Nog exact op dezelfde plaats als 5 jaar eerder troffen we deze paellapannenspecialist aan in La Gran Jonquera, een megastore op de grens tussen Spanje en Frankrijk. Mijn nieuwe liefde van mijn leven werd daar voor een goede prijs gekocht. Voor sommige een impulsief besluit, maar als je 1300 km rijdt en die kilometers ook nog terug moet, dan wil je liever niet met lege handen huiswaarts keren (ik snap nu ook beter in waarom er shopweekendjes Parijs worden geboekt, ik zal niet meer oordelen in de toekomst). De investering werd met luid gejuich aangemoedigd door de Dandy Rockstars, waarna we onszelf beloonde met kekke outfits uit de outlet. Met onze kekke outfits en een pan, waar je met gemak voor 50 man in kan koken, zochten we verkoeling op in het pittoreske plaatsje Collioure. Een plaatsje waar het acteurgehalte vrij hoog ligt, en wij in onze nieuwe outfits en met ons nieuwe imago’s ons dus prima op ons plek voelde. We lieten ons de aangeschafte wijn goed smaken en ook met het tapasplankje wisten we wel raad. Het hotel met jacuzzi en uitzicht op de Mediterrane werd niet gevonden maar we waren minstens zo tevreden met ons motelletje aka trailer park aan de rand van het ooit zo fameuze Argeles-sur-mer. Ook daar waanden we ons in het nachtleven maar ondanks verscheidene pressions en mojito’s, dat een welkome bijdrage gaf voor ons franse accent, kwamen we tot de conclusie dat Argeles-sur-mer nog niet klaar was voor de Dandy Rockstars. Dat onze jetlag wellicht ook af te lezen was aan onze uitstraling speelt misschien ook mee, maar daarvoor gedroegen we ons misschien te natnekkig. Wijselijk besloten we daarom op tijd te gaan slapen, want een goede nachtrust zou zeker bijdrage aan een veilige terugtocht. Er zijn immers tegenwoordig wel rockstars die gewoon een vaste relatie hebben en iemand hebben die op ze wacht in het inmiddels bijna subtropische Nederland (een goed afzetgebied voor paella dus)!

Het project was met cum laude geslaagd. De missie was volbracht. En ik kan met trots zeggen dat de paella pan nog niet als trofee aan mijn muur is gespijkerd maar wel een prachtige plek heeft gekregen in mijn woonkamer, waar zij klaar staat voor het eerste, en vervolgens, meermaals gebruik. En gebruiken zal hij worden! De eerste aanvragen voor paella party’s staan in de planning en dat terwijl de eerste try-out nog moet gebeuren. Maar sommige dingen moet je niet te lang uitstellen. Zo staat ook het eerste gebruik van deze enorme frisbee gepland. De lancering van deze enorme UFO staat gepland op zondag 3 juni. De pop-up paella party, oftewel Paella @ Majella(park), gaat de doop worden van mijn nieuwe onderneming. Dus voelt u allen meer dan welkom. Hoe meer mensen hoe meer vreugd, alleen zullen dan de porties iets kleiner worden!

Liefs! El Cocinero (esta une poco loco!

Uw Paellachef!

Que Aproveche!