Ik zou willen dat ik clini clown was. Waarom? Dan kon ik een rode neus opzetten en dan had ik een minder koude neus.

Maar ook omdat Clini Clowns doen wat nodig is! Ze zijn op zoek naar de lichtpuntjes in het leven. Ze zorgen voor geluksmomenten bij wanhopige mensen. Een lach, een traan van geluk, zorgen voor het vergeten van de pijn. Doodzieke kinderen, maar ook volwassenen vergeten ziek te zijn. En gaan weer even leven. Want daarvoor zijn we hier toch op deze wereld?

Onze vrijheid wordt momenteel beperkt. Maar als je die vier muren om je heen, of beter gezegd die kubus, genaamd huis, om je heen aanschouwt als een cel dan ben je opgesloten. Maar die blokken beton, steen, hout of ander bouwmateriaal hoeft helemaal niet te voelen als een gevangenis. Je kunt de muren zelf schilderen, je kunt dankzij internet reizen naar andere delen van de wereld, je kunt al je boeken weer eens lezen (misschien vind je nog wat Roal Dahl of JK Rowlings boeken en komt er een sprankeltje fantasie en vreugde terug in je leven), je kan je platenkast opruimen en op zoek gaan naar die verborgen parels op de B-kant die muzikaal goed in elkaar zitten maar nooit een hit zijn geworden of je kunt die opgedroogde acrylverf tot leven roepen door er wat water aan toe te voegen.

Inbeeldingsvermogen is belangrijker dan kennis, aldus Albertus Einstein. En dat is nu zoveel meer waard dan die kennis. En wat is kennis als je er niets mee doet? Dan zit het daar maar ergens in je hersenpan te zitten….

Ik heb alle uiterste van mijn emoties al gevonden. Ooit was ik bijna mijn rechteronderbeen kwijt, en nog vers in mijn geheugen is er iets gebeurd dat ik dacht dat ik al in het schimmenrijk was. Maar desalniettemin denk ik dat ik nog steeds op deze aarde ben. Dat ik soms aan mensen om mij heen moet vragen, knijp me eens is dit echt, ja dat doe ik. Maar ik neem aan dat jullie dat ook wel eens doen. Want ja, is het niet allemaal te bizar voor woorden. Een van mijn Guilty Pleasures is “How Bizarre” van OMC (nee niet OMG… OMC)… en dat deuntje gaat door mijn hoofd als ik niet mijn koptelefoon op heb met andere fijne muziek. Maar lieve vrienden. Ik sta wel met twee benen op de grond, ik ben geaard. Maar gelukkig kan ik me door mijn rijke fantasie en creativiteit wel wanen in een hele fijne wereld zonder Corona. Vandaar dat ik dit met jullie deel.

Ik hoop dat jullie met mij de challenge aangaan en het inbeeldingsvermogen het momenteel laat winnen van onze kennis!

In het verleden zou ik misschien niet zulke verhalen droppen op Facebook of mijn webblog. Dan zou ik naar een kroeg gaan. Café Gasterij Den Hamse Bok in Dongen bijvoorbeeld, of zou ik naar muziek gaan luisteren in een van die mooie kroegen in Utrecht waar muzikaal talent welkom is. Ik zou plaats nemen aan de bar, een tripel karmeliet bestellen of een verstandig pilsje. En als ik dan zou zien dat de barman of barvrouw alles onder controle had dan zou ik een gesprek aanknopen met de kastelein. Of met een willekeurige passant die ook dezelfde behoefte heeft als ik. Ventileren. Dat was, en hopelijk is, de functie, de kracht, van een cafe, bar of kroeg. Maar ja, die plekken worden al een jaar lang dicht gehouden omdat ze worden gezien als de brandhaard, de smeltkroes en epidemiecentrum van Corona.

Ik ben geen acedemicus, geen viroloog of wetenschapper, maar wat ik als gewone sterfeling wel weet is dat zulke plekken erg belangrijk zijn voor onze mentale gezondheid. Waar kunnen ouderen nu nog een potje biljarten, met een jonge klaren on the side of een stuk vlaai eten met slagroom en koffie en daarbij de kans krijgen om een soortgenoot tegen te komen? Een plek te vinden om de eenzaamheid te vergeten? Waar kan de Outkast van de samenleving naar toe die net niet zijn toegelaten bij een studentenvereniging omdat ze liever geen panterbroek aan wilden tijdens de ontgroening om erbij te horen, maar wel soortgelijken willen ontmoeten op random plekken in de stad genaamd clubs, moira’s en kroegen?

Mijn master in Gastronomie (ja je leest het goed Gastronomie) heeft mij opgeleid om van iedere plek een veilige haven te maken. De deur staat voor iedereen met goede intenties open. Ik kook voor vrienden en goede kennissen, schenk de lekkerste dranken in, en vraag aan de gasten welke muziek ze willen horen. Gelukkig heb ik het vermogen om het gemis van kroegen, muziektempels en restaurants op te vangen door mijn huis te transformeren een soortgelijke plek. En daarom voel ik me ook nog steeds helder en goed. Maar dat neemt niet weg dat ik treur voor andere mensen die dat vermogen niet hebben. En ik treur ook voor de mensen die een zaak hebben, een professie, om andere mensen te ontvangen in hun gasterij (een schitterend bourgondisch woord).

COVID-19 is een bitch! Het zorgt voor een hoop leed. Fysiek maar ook mentaal. En daarom is er behoefte aan meer Clini Clowns. Mensen die een rode neus durven op te zetten om anderen, die even hun lach kwijt zijn, aan het lachen te maken en laat vergeten dat corona bestaat. Al is het maar voor dat ene moment.

Op deze avondklokavond nummer 12 wens ik jullie allen het beste!

Liefs Rob

ps. en geen zorgen …. dit alles schrijf ik met een knipoog!