De eerste herfststorm was gisteren een feit. Het NK Tegen De Wind In Fietsen had gisteren plaats kunnen vinden op het fietspad langs het kanaal. Ondanks dat de Indian Summer nog steeds voelbaar was, de halsbandparkieten nog steeds dagelijks tikkertje spelen met de kauwen, was ik toch blij beschutting te vinden in die mooie villa in Park Oog In Al. Daar trof ik de eigenaresse aan, die de bordspellen aan het sorteren was. Echt herfstweer vraagt om eindeloos bordspellen spelen en herfstbock drinken, met mate. Het was me niet eerder opgevallen dat ons assortiment groot is. Klassiekers als Risk, Stratego, Carcassonne, ze lagen allemaal op een stapel. Wij hadden ze vroeger ook allemaal. We moesten het vroeger lange tijd doen zonder een Playstation en Nintendo, al kreeg ik wel van de goedheiligman een Gameboy waardoor ik ondanks dat het grotemensengeheim aan mij onthuld was weer sterk ging geloven in het eeuwige leven van Sinterklaas en zijn Pietenbazen, want van mijn ouders zou ik nooit een gameconsole krijgen. Ter compensatie van het niet hebben van een Xbox of dreamcast stond wel een enorm grote kast gevuld met bordspellen tegenover. Zo hadden we ook een kleine reiseditie van het spel Zeeslag. En ook hier op de stamtafel in Villarestaurant Landhuis in de Stad zag ik een versie van Zeeslag. Mijn bazin was net bezig om te checken of alle oorlogsboten, bommen en granaten nog in de doos zaten. Onze editie was al sinds de eerste autovakantie incompleet. Bij de eerste drie drempels in de wijk waren we al een groot deel van die minuscule onderdelen kwijt. En door mijn niet al te goed ontwikkelde fijn motorische handelingen verloor ik iedere oorlog nog wel eens twee of drie pinnetjes. Deze grote versie had misschien wel geholpen met het bij elkaar houden van de zilvervloot. Wij hadden dan misschien en miniatuur versie van dit spel, en Landhuis in de Stad bezit misschien de originele versie er zijn altijd mensen op deze wereld die een groot, groter, groots filosofie hebben. Ik denk dat ik een betere opvoeding heb gehad dan Poetin, Jinping en Kim Jong-Un. Die misschien net als ik ook het spel Zeeslag speelden, maar waarvan hun ouders niet zeiden dat het maar een spelletje is. Ik denk dat hun ouders ze aanmoedigden om groots te denken en dit spel eens in het echt uit te voeren. En dat is het zieke aan een volgende generatie: je wordt of steeds genialer of steeds gekker. Deze mensen hebben het vermogen om een Playstation 5 te laten liggen in hun winkelmandje maar bouwen de grootste vloot van de wereld, van waaraf ze kruisraketten afvuren die scheren langs wolkenkrabbers als de Taipei 101 of zo dicht mogelijk moeten inslaan naast de Tsjernobyls van deze tijd. Grootheidswaanzin in optima forma. En wij kunnen alleen maar toekijken hoe machtshebbers met een Peter Pan Syndroom bordspellen omzetten in reallife action. Misschien is het wel onze eigen schuld. Jarenlang voeren we al een struisvogelpolitiek op ieder niveau. Zolang het mij maar niet raakt zal de gedachten zijn. Ter compensatie doneren we wel wat extra geld aan een giro nummer of plaatsen een vlag van Oekraïne naast het scorebord van een Champions League wedstrijd. We zuiveren ons eigen geweten met een afkoopsom, zoals we vroeger ook de biecht aflegden in een kerk nadat we een misstap hadden begaan. We leven in een hypocriete wereld en soms hoop ik wel eens dat het volgende spreekwoord uitkomt in de vorm van een volgende pandemie: in het land der blinden is eenoog koning. En stel dat alle mensen op een iemand na blind wordt laten we dan hopen dat die eenoog het DNA van Madiba heeft. Verbinding is wat we nodig hebben. Een leider die deze wereld eens wakker schudt. Ik keer terug naar de spellen op de stamtafel en zie dat een van mijn favoriete spel Ticket To Ride ontbreekt.