Het is weer december en dat betekent dat Spotify weer een Wrapped heeft gemaakt voor alle trouwe gebruikers. Alsof de maand december er niet meer toe doet geeft Spotify in een kleine dia-voorstelling weer wat je dat jaar het meeste hebt beluisterd. Zo weet ik sinds vandaag dat ik de maand december waarschijnlijk door de 30.000 minuten ga, want de app heeft berekent dat ik dit jaar, min die maand december, al 29.997 minuten aan muziek heb geluisterd via Spotify. En dan moet je nagaan dat ik thuis en tijdens het draaien dus eigenlijk vooral vinyl draai. Alleen al door mijn luistergedrag zou ik aanspraak kunnen maken op de recent vrijgekomen vacature voor de Top 2000-A-Go-Go.

Ik moet denken aan afgelopen juli, waar ik na het trouwfeest van mijn vriend en oude buurjongen, nog even de laatste uurtjes van Boogieball, de afterparty van North Sea Jazz, meepikte met mijn muzikale vriend. En daar zat hij, Matthijs van Nieuwkerk met zijn vriend Wilfried de Jong en partners, aan een lange picknicktafel te genieten van een Late Night Diner. Een mediatycoon en muziekliefhebber die daar in semi-anonimiteit aan het genieten was van de steenovenpizza’s van Bird. Daar zat hij te genieten van de ambiance op het feestje van het jaar. Vaker schreef ik hier al dat de mediawereld maar een kleine wereld is en dat sommige figuren zich te veel posities toe eisen en dat er ook ruimte mag komen voor nieuw talent. Ik wil nieuwe gezichten zien. Mensen die het stokje overdragen. Mensen die geloven in het zogenaamde “pay it forward’ principe. En toch walg ik meer van de nieuwe manier van iemand helemaal kapot maken in de media, alsof de schandpaal uit de middeleeuwen nooit is weg geweest. Als mensen gedrag vertonen dat andere mensen schaadt is dat natuurlijk fout. Op die fouten mogen mensen aangesproken worden. Toch zou het fijn zijn om die persoon daar persoonlijk op aan te spreken en dan te wachten op excuses. Het moet wel hoog zijn opgelopen als je iemand wil afmaken over tien pagina’s in de Volkskrant. Daarbij vraag ik me wel af of de verslaggevers die dit publiceren nu niet bang zijn voor hun eigen Salomonsoordeel, want ook zij zullen toch wel eens een fout maken? Misschien zijn de excuses van de grootste televisiepersoonlijkheid van BNN/VARA uitgebleven en verdient hij een standje maar er zijn gradaties. Op de een of andere manier moet ik nu ook denken aan wel/niet Oranjedoelman Cillessen, maar dat zou het verhaal een andere wending geven al is het WK nu wel gaande. En ook de scene uit de film Chef waarin Carl Casper compleet viraal gaat op Twitter na het fijnknijpen van een molted lavacake voor de ogen van een prominente foodblogger.

Momenteel zit ik weer op een viersprong in mijn leven. Een carrièreswitch hangt in de lucht en is misschien noodzakelijk, want het is me weer niet gelukt om een vast contract af te dwingen op de plek waar ik werk in de horeca. Mijn psychische kwetsbaarheid wordt gezien als een ziekte. Onwetendheid als je het mij vraagt. Eigenaren zijn bang voor het onbekende. Het stigma dat hangt rondom een psychische aandoening is vaak zwaarder dan de aandoening zelf. Konden we maar het gesprek aangaan. Kon ik ze maar meenemen in mijn lichaam, zodat ze een dag konden ervaren hoe het is om mij te zijn. Maar waar de ene deur dichtslaat gaat een andere deur open. Ik moest daarom denken aan de vacature die vrij is gekomen bij de Top2000. Alleen bij het denken aan de kans om het stokje over te nemen van Matthijs moet ik al lachen, want stress heeft een rare werking op mij. En die horecastress zal nog maar een peulenschilletje zijn bij de stress die een presentator ervaart bij het opnemen van bijna live televisie. Het woord angstcultuur is denk ik wel het woord van het jaar en krijgt nu natuurlijk extra aandacht omdat het wordt gelinkt aan de media. Maar ik denk dat angstcultuur iets is van de dagelijkse praktijk. Ik denk dat in iedere sector wel gevalletjes zijn van machtsmisbruik, beledigingen en pestgedrag. En dat mag niet goed gepraat worden maar is wel de realiteit. Zonder het in te vullen voor andere sectoren kan ik wel uit eigen ervaring zeggen dat het gebruikelijk is in de horeca, de sector waar ik al de helft van mijn leven in werk. Bij het zien van een televisieprogramma als Hell’s Kitchen denk je vaak: wat overdreven. Maar in veel gevallen komt de realiteit akelig dicht in de buurt van dat programma. Welke chef, keukenhulp, serveerster, bartender is niet eens bezweken onder de druk van gillende bonnenprinters, scheurende staafmixers, blazende rationalovens, het smijten van rvs pannen op de zespits fornuizen, schreeuwende chefs die orders knallen aan hun onderdanen, terugkomende gerechten die niet goed zijn opgenomen, allergieën waarmee rekening gehouden moet worden, sneuvelend porselein, verbrandingsgeuren van dat stokbrood dat nog achterin de oven lag en over het hoofd was gezien, die leerlingkok die net iets te lang in de wc blijft hangen na een nacht doorhalen. En als je dan al de lunchpiek hebt overleefd dan begint daarna de voorbereidingen voor het diner en herhaalt dit riedeltje zich opnieuw maar nu met iedereen die al aan het einde van zijn latijn is en wordt aangevuld door keukenhulpen die overdag eigenlijk studeren voor die prachtcarriere die ze eigenlijk voor ogen hebben. Er is altijd heibel tussen de keuken en de bediening en niemand zal eens in de spiegel kijken en toegeven dat de fout bij hun lag. De stille krachten worden binnen in enkele maanden omgetoverd tot schreeuwlelijk en zo blijft die horecatijger zich maar vermenigvuldigen en zal die nooit op de lijst van beschermde diersoorten komen in de catalogus van het Wereldnatuurfonds.

Ik ga verder met dromen en in die droom krijg ik toch een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Ik ben een van de kandidaten om de Top2000 te redden. Mijn kennis over muziek, het aantal minuten dat ik per jaar bezig ben met muziek, mijn gevarieerde collectie aan muziek, zijn de doorslag geweest voor het een gesprek. Ondanks dat ik geen enkele cd heb van Oasis of Coldplay, geen plaat van U2 of Bon Jovi heb en zelfs in mijn sollicitatiebrief openlijk heb verteld dat ik Mark Knopfler een gitaarvirtuoos vindt maar moeite heb met zijn stemgebruik krijg ik de uitnodiging. De programmamakers zijn toe aan iets nieuws. Hoe nieuw gaat het worden? Natuurlijk kan ik nieuwe items aandragen: verhalen vertellen over het album ‘the indestructible beat of soweto’ waar Paul Simon zijn inspiratie vandaan haalde, ik zou kunnen vertellen over hoe Azymuth in 2022 ineens de meest geboekte band in de dance scene werd, ik heb een verhaal paraat dat Hermann Hesse, Carl Gustav Jung, Tito Puente en Carlos Santana aan elkaar koppel, ik zou lobbyen dat er meer Sault gedraaid moet worden op de radio en dat de producer Inflo ook het succes is achter topacts Michael Kiwanuka, Black Keys en Little Simz. Maar aan de andere kant weet ik niet hoe snel ik hetzelfde gedrag zou gaan vertonen als mijn voorganger. Het horecadna zit in mijn systeem. Hoe zou ik reageren als een schijnwerper mijn ogen verblind een paar seconde voor de opnames starten? Hoe reageer ik op dat terugkerende kuchje in het publiek? hoe reageert mijn huid op de make-up die wordt aangebracht en alles begint te kriebelen? Waar liggen mijn aantekeningen, die had ik net nog op deze stapel liggen? Wie van de crew krijgt de eerste uitbrander van mij? Is het de cameraman, de visagiste, mijn persoonlijke assistent? Ga ik er met gestrekt been in als die gast in het publiek net iets te lang blijft lachen? En dan zijn daar de kijkers die thuis zitten en ooit met mij gewerkt hebben. Zij zullen vast allemaal een moment kunnen herinneren dat ik overspannen reageerde, iemand een uitbrander gaf of via de achterdeur was vertrokken na een aanvaring met de eigenaar. Maar in mijn droom denk ik ook aan die collega’s die hetzelfde hebben meegemaakt en mij later steunden met een whatsapp bericht, een kop koffie bij een andere horecalocatie of een wandeling door het park. Ook zij zullen mij een programma zien presenteren en van hun krijg ik de energie om door te gaan. Iedereen is te veroordelen omdat niemand foutloos is. Het zou in het leven moeten gaan om de zegeningen en minder moeten gaan over de fouten, want voor de fouten die je maakt kun je sorry zeggen en van die ervaring kun je weer iets leren. Als mijn fouten worden vergeven, zou ik dan kans maken op deze positie als presentator van een muziekprogramma? Mijn tijd is nog niet rijp voor deze positie, want bij het ontwaken uit deze droom zie ik dat Herman van der Zandt de nieuwe Matthijs is. Misschien kan ik hem wat items influisteren als ik hem weer tref in de koffiezaak op de hoek van mijn straat. De mediawereld is een kleine wereld en ik weet sinds vandaag dat Herman dus ook een muziekliefhebber is. Ik ben benieuwd of hij net zo’n mooie discografie heeft als ik?

De dag begint vroeg voor mij en ik open mijn Spotify. Afgelopen jaar heb ik het meeste geluisterd naar Paul Simon, aldus mijn Spotify Wrapped. Diamonds On The Soles of her shoes zal daarvoor verantwoordelijk zijn geweest. Maar ik weet zeker als de maand december mee zou tellen dan zou de mysterieuze band Sault Paul Simon hebben verdreven. Sault verspreidt liefde over deze wereld, alleen maar liefde. En daarmee zijn ze begonnen tijdens de corona pandemie. Na een aantal de albums Rise, Black Is, 5, 7 en Air, werd op 1 november een nieuw evangelie gratis aangeboden via een WeTransfer link. Menig producer zal van zijn pianokruk zijn gevallen, want het was bijna 1 GB aan muziek van de bovenste plank. Vijf albums werden beschikbaar gesteld voor alle fans en ze kondigden daarna voorzichtig aan dat ze mogelijk in het nieuwe jaar op tour gaan. En dat heeft deze wereld nodig: een goede overdosis Sault.

De reden dat ik zo vroeg wakker ben is omdat ik vandaag een “second opinion” heb. Cynisch woord want doktoren, psychiaters en psychologen zijn al tientallen jaren op zoek naar de juiste diagnose. Gelukkig ga ik vandaag het gesprek aan met een psychiater die mijn diagnoseverhaal wil aanhoren. Gespannen ben ik maar angst hoef ik niet te hebben, want ik word vergezeld door liefde. Want liefde heb ik een jaar geleden gevonden. En liefde is het beste medicijn tegen angst. Misschien is samen zijn wel dat tweetje in de formule E=MC2. Twee in het kwadraat. De twee is nodig om de pay it forwardformule toe te passen. En vandaag zullen we samen het gesprek aangaan met één kundige arts om te kijken of er iets of juist niets met mij aan de hand is. Ik ben hoopvol over de uitkomst, omdat ik weet dat wanneer je verliefd bent de hele wereld aan kunt.

Geen idee of ik ooit presentator word van een muziekprogramma, maar Morgan Freeman werd pas na zijn veertigste filmacteur, daarvoor had hij een ander leven. Ondanks dat kan ik jullie wel een gratis muziektip geven. En die tip is de volgende: luister naar het album 11 van Sault. Sault = Love. Fear No One.

God made the heaven
God made the sun
God made the devil
Don’t judge no one
Even though he out there
Hustling daily
Survive in the darkness
We must overcome

Fear no, fear no, fear no, fear no
Fear no one, fear no one, mmm
Fear no, fear no, fear no, fear no
Fear no one, fear no one

God made good
And he made us
God made live
And he made man equal
No one is better than
No one is better than
See, no one is lesser than
Than no one
It make no sense to hate
No sense you underrate
Now why would you segregate
Fear no one

Sault – Fear No One