Mijn grootste uitlaatklep is het verzamelen van vinyl, maar nog belangrijker, het afspelen van muziek. Op zoek naar die plaat die me raakt, mijn gezondheid positief beïnvloed, mijn mondhoeken omhoog laat krullen of zelfs een traan over mijn wangen laat rollen. Naast muziek verzamelen schrijf ik graag van me af. Van bubbels puntjes maken, zoals mijn zenmeester me heeft geleerd. Dat kan door dagelijkse meditatie, wat me nog niet zo goed afgaat, en schrijven. Hoe mooi is dat je kunt schrijven over muziek. Daarmee combineer ik twee passies. Juist in oktober voel ik weer meer drang om te schrijven en wat “fijn” dat de wereld me momenteel helpt aan onderwerpen om over te schrijven.

Ik woon nu een half jaar samen en deze week ging het voor de eerst over wel of niet de verwarming aandoen. Ik gooide mijn vriendin een extra kleed toe, de verwarming bleef uit. Zelf trok ik me terug in mijn eigen ‘Brownswood basement‘, maar dan op de tweede etage van onze flat. Mijn muziekkamer is af en met Gilberto Gil in het vooruitzicht had ik een remedie om de kou te accepteren en alvast de stemming komen voor de grondlegger van de Tropicalia. Gilberto Gil zal niet raar opkijken van de huidige situatie in de wereld, want hij is 80 jaar oud en heeft alles al een keer mee gemaakt. Maar inmiddels als grootvader, zou hij de toekomst voor zijn kleinkinderen wel anders hebben voorgesteld. Ondanks verbanningen uit zijn geliefde land in de 60’s/70’s bleef hij hoop houden. Want in zijn muziek zingt hij over hoop, liefde voor deze wereld en elkaar. Zijn muziek zou voorgeschreven moeten worden door iedere psychiater. Het werkt effectiever dan iedere oxazepam of citalopram.

Al kijk ik maanden uit naar dit concert, afgelopen maandag werd ik toch een beetje verdrietig. Wat nu als dit concert een week eerder was gepland, op 16 oktober. Mijn vader en ik onze auto met Nederlands kenteken op de Kunstberg in Brussel zouden parkeren, onze gele Brazilië shirts zouden aantrekken, om vervolgens te wandelen naar Het Koninklijk Circus en we oog in oog zouden komen te staan met iemand met een Uzi. Dan zou ik hopelijk alleen maar kunnen denken aan Banksy zijn graffiti, waarop je een man met een uzi ziet en waar uit de loop van dat wapen vlinders, bloemen en zonnestralen tevoorschijn komen. Ik denk dat de twee Zweedse fans niet dezelfde gedachten hadden, maar ik hoop dat ze zijn aangekomen op een plek die ver weg is van de huidige wereld waar wij in leven.

Zou het net zo werken als in de Disney film Soul? Dat die twee Zweedse voetbalsupporters voor de hemelpoort staan? Hoe lang zou die reis naar die loper zijn? Zouden ze daar al eerder zijn dan de vijfhonderd doden die de dag daarna vielen in de Gaza, omdat een noodlottige raket of bom bij de verkeerde plek afging? Sinds wanneer heeft een mens het recht om te spelen met massavernietigingswapens? Het gebruik van wapens om een ideologie door te duwen of aan te tonen hoe machtig we zijn? Mannen die denken dat ze een alfa leeuw zijn moeten hun uitdager meenemen naar een boksring op neutraal terrein! Midden in de jungle of op een eiland in de Filipijnen. Zoals Ali deed met Frasier. Hij gaf de KO slag in de laatste ronde, na minuten lang te hebben moeten incasseren. Maar eigenlijk had hij al gewonnen bij de warming up. Hij versloeg zijn vaak eencellige tegenstander met poëzie, waar zelfs Rumi of Shakespeare van zouden omdraaien in hun graf. De alfamannetjes van nu willen geen bloed, zweet en tranen op hun driedelige maatpak. Ze drukken op een knop en het maakt niet uit wat de gevolgen zijn, want zij zitten veilig in hun eigen compound. Waarschijnlijk hebben zij in die bunker geen enkele plaat van Gilberto Gil, een boek vol liefdevolle poëzie van Rumi of de biografie van Nelson Mandela. En daarom hoop ik dat wanneer de verantwoordelijken hiervoor zelf op de loper die voor de hemelpoort uitgerold ligt, ze eigenhandig van die loper worden gesmeten door Allah, God, Mozes, Mohammed of Jezus.

Ik ben aangekomen aan het einde van deze blog en moet me haasten om op tijd te komen bij mijn projecthuis Madiba. Wonderbaarlijk dat die plek mij eerst zoveel stress gaf en nu voelt als een warme deken. Voor iedereen die net als ik de laatste weken overspoeld is geraakt door alle nieuwsberichten zou ik willen adviseren om lekker naar je werk te gaan en te luisteren naar Sacbe en het Album Dos Mundos. Misschien haat je jazz, maar als je goed luistert heeft dit jazzy album ook iets tropisch. En dan tijdens het luisteren te denken: willen we die ene planeet aarde opsplitsen door polarisatie of kan ik mijn andersdenkende buurman ook gewoon een kop soep bezorgen? Kan ik als Ajacied momenteel genieten van het spel van Feyenoord? Kan ik huilen om de dood van de slachtoffers in de Gaza en tegelijkertijd bidden voor het vrijlaten van de ontvoerden Joden?

We kunnen op zoek gaan naar een planet B? Maar ik denk niet dat de meeste vredelievende mensen op deze planeet A één miljard euro, dollar, pond, peso of dinar op hun bankrekening hebben staan om die expeditie naar die planeet te starten. Daarom hoop ik dat we met de liefde die in ons zit planeet Aarde weer kunnen herenigen tot Uno Mundo!

Boa Sorte! Suadade! Bom Bagay. Ubuntu

Zoals Rumi schreef: “Whatever lifts the corners of your mouth, trust that!”

Maar ook: “Word wakker mijn hart! De wereld gaat voorbij; het leven is opervlakkig en stroomt langs je heen, vragen staat vrij. Slaap niet in je lichaam, onwetend, terwijl de karavaan van het leven je huis voorbijgaat.” (Rumi 1207-1273)