Het beste verjaardagscadeau dat je mij kan geven is mij meenemen naar een concert. Mijn beste vrienden weten dit al lang en vaak krijg ik op 5 juni weer de leukste verrassing die ik me kan wensen. Zo verraste mijn vriendin me dit voorjaar met een kaartje voor Vieux Farka Toure. Verheugd was ik toen ik de cadeaubon uit de envelop haalde. Ze had me niet alleen uitgenodigd voor een concert, ze had me ook nog eens uitgenodigd voor de artiest die samen met Khruagbin misschien wel de plaat van 2022 had opgenomen en daarnaast was deze man ook nog eens de zoon van Ali Farka Toure, de legende, god hebben zijn ziel. Het krijgen van de kaartjes maakte me gelukkig, mijn vriendin kende me blijkbaar door en door en wist waar ze mij blij mee kon maken.

Ooit is er eens aan mij gevraagd: ‘Rob, als er vanaf nu maar één nummer bestaat, welk nummer zou je dan kiezen om die vervolgens de rest van je leven op repeat te laten afspelen?’ Wie die vraag aan mij stelde ben ik vergeten, maar het was een hersenkraker. Voor een antwoord op deze vraag heb ik de quizmaster gevraagd of ik er enkele dagen over na mocht denken. Ik maak graag lijstjes, top 10 lijsten, die ik graag weer om de zoveel tijd herzie. Na het stellen van de vraag ging ik het lijstje mooiste nummers ooit erbij pakken. Dit lijstje was de meest rommelige, een ware mindmap. Als het over mijn mooiste boeken ooit gelezen zou gaan dan was de keuze sneller gemaakt. Dat lijstje is geordend en overzichtelijk. Niet omdat ik maar weinig heb gelezen, integendeel, maar er zijn maar weinig boeken die me echt hebben geraakt. Als de quizmaster had gevraagd welk boek neem je mee op reis, dan zou ik meteen een keuze kunnen maken, kijken naar de vorm van de dag zou ik een van de volgende boeken kiezen: De Alchemist, Siddhartha, De Ontdekking van de Hemel, Schaduw van de Wind of De graaf van Monte Cristo. Als een van die boeken mee moet met de Caravanserai dan zou het mij niet uitmaken welk boek. Ieder boek zou ik namelijk opnieuw kunnen lezen en de overige boeken zitten toch al in mijn geheugen gegriefd. Ze hebben me geraakt en zullen me altijd bijblijven als mijn hersenen niet vertroebelen. Met muziek is het niet te doen. Er zijn simpelweg gewoon te veel goede nummers gemaakt die mij hebben geraakt.

De uitdaging ging ik toch aan en ik begon te puzzelen. Spanish Joint van D’Angelo, Zombie van Fela Kuti, Tezeta van Mulatu Astatke, Stir it Up van Bob Marley, Woyaya van Osibisa, Flor De Luna van Santana, Watermelon Man van Herbie Hancock, Chan Chan van Buena Vista Social Club, Come To My Door van Jose James and Emily Blunt, A Meeting By The River van Vishwa Mohan Bhatt and Ry Cooder, From Now On van Supertramp, So What van Miles Davis, She Wants To Move van NERD, High And Dry in de versie van Jamie Cullum, Golden Slumbers vanThe Beatles, Amazing Grace door Aretha Franklin, The Bottle van Gil Scott-Heron, This Must Be The Place van Talking Heads, On Earth As It Is In Heaven van Ennio Morricone, Inner City Blues van Marvin Gaye, Love’s in Need Of Love Today van Stevie Wonder, Salt of the Earth van Rolling Stones, Shame The Devil van Hugh Masekela of Homeless van Paul Simon feat Ladysmith Black Mambazo.

De lijst werd langer dan dit, het was een leuke breintraining, maar het maakte de keuze niet makkelijker. En toen was daar ineens een helder moment. Er was één verband tussen de nummers. Alle nummers kunnen makkelijk in een loop afgespeeld worden want ze hebben iets meditatief en de meeste nummers zijn door de artiest zelf geproduceerd. Zo kwam er één naam het meest terug in de lijst en dat was de naam van Ry Cooder, een antropoloog die over de hele wereld muziek had gemaakt met talentvolle, soms stokoude maar nog onbekende artiesten voor de “westerse” wereld. Ik keek naar mijn lijst en markeerde alle nummers die mede tot stand waren gekomen door deze man. In het midden van mijn mindamp markeerde ik Soukora van Ali Farka Toure feat Ry Cooder van het album Talking Timbuktu en toen wist ik het. Dit nummer zou ik verkiezen als er echt maar één nummer zou zijn dat ik de rest van mijn leven zou mogen luisteren.

Het was een moeilijke keuze maar ik kan wel zeggen waarom ik voor dit nummer heb gekozen. Deze muziek kun je als een soundtrack onder bijna iedere situatie zetten. Verbeeld je maar eens in dat je met een noise cancelling headphone in een van de volgende settings het nummer Soukora afspeelt (YouTube, Tidal of Spotify helpt nu als je het nummer nog niet kent). Speel het nummer maar een af en beeld je in dat je hier bent: een willekeurige drukke winkelstraat op zaterdag, fietst over de Amsterdamse Straatweg tijdens de ochtend of avondspits, wandelt over de vlonders van Huis ter Heide in de buurt van Tilburg, op een kameel zit in Westelijk Sahara, de Meseta wandelt op de Camino Frances, in een auto zit en rijdt over de A2 om 00:00 uur ’s nachts om je vriendin op te halen van Schiphol nadat je elkaar een paar weken niet hebt gezien omdat ze voor werk moest reizen, kijkt naar de ondergaande zon op het strand van Saint Giron Plage, kijkt naar het silhouet van Le Mont Saint Michel aan het einde van de dag op een mooie lentedag in juni, gehypnotiseerd raakt door de sterren aan een heldere hemel, kijkt naar werkende mensen, een kampvuur of de golven van de Atlantische oceaan. Dit nummer past echt overal als soundtrack onder en gaat niet snel vervelen. Al is het alleen maar mijn mening.

Ali Farka Toure leeft niet meer, maar hij droeg zijn muzikale DNA over aan zijn zoon Vieux. Misschien waren er momenten in de jeugd dat Vieux geen zin had om gitaar te spelen en misschien was zijn vader Ali wel net zo streng als de vader van David Beckham en lieten beide heren hun zonen iedere dag weer oefenen tot perfectie, hetzij tegen een balletje aan trappelen of tokkelen op een gitaar. Maar die oefening baarde wel tot kunst. De oefening en het hebben van de juiste genen zorgde ervoor dat David Beckham een van de beste standaardsituatiespecialisten in de voetbalwereld werd en Vieux Farka Toure nu The King Of The Hill van de Desert Blues is. Hij heeft zijn Mufasa met eer opgevolgd en kan als Simba het rijk genaamd muziekwereld leiden vanaf zijn rotsblok ergens in de Sahara van Mali.

Gisteren stond Vieux Farka Toure, samen met een bassist en percussionist, gewaad in een soort cape op het podium Cloud Nine van poptempel TivoliVredenburg en bracht het grotendeels witte publiek in meditatieve sferen. Mijn vriendin die dit mogelijk maakte was er zelf niet bij, maar ik werd vergezeld door twee alchemisten waardoor het gemis extra verzacht werd. Op een bepaald moment tijdens het concert moest ik denken aan de afgelopen jaren, de laatste maanden, de laatste week en kwam alles samen op dat moment daar in Cloud Nine. De rollercoaster ride mag nu wel stoppen en voor de weken die komen gaan laat ik het nummer Soukora, wat hij overigens niet speelde, op de achtergrond meespelen. Bij iedere stap die ik de komende tijd zet ga ik proberen om deze muziek in te zetten om alles met volle bewustzijn mee te maken, aandacht te geven aan alles en de kunst van zen toe te passen in mijn dagelijkse leven. Kèlè Magni, de oorlog mag nu wel voorbij zijn, het is tijd voor vrede en rust.