Ooit hield ik van Jason Mraz, en het nummer Butterfly kan ik nog steeds waarderen. Mijn toenmalige vriendin verraste me met kaartjes voor het concert in de O2-Arena in London City. We vlogen naar London en dat was awesome. London was de eerste hoofdstad van een ander land waar ik ooit als eerste zonder ouders naar toe mocht reizen met school. In London ontstond mijn liefde voor het verzamelen van vinyl.

Aan het einde van HAVO leerjaar drie hadden we een excursie naar London gepland staan. We sliepen in de buitenstad Milwall en onze hostess zei dat we voor het huis best mochten voetballen, maar de hoek niet om mochten gaan. Als iets niet mag dan wordt je nieuwsgierig, dus we gingen de hoek om. Na enkele meters stonden de eerste olievaten al in de fik en bij de tweede hoek zag we een personenauto in vlammen opgaan. We gingen terug naar onze eigen straat en we hervatten onze voetbalwedstrijd. Helaas raakte de bal ook een rode Vauxhall en na tien seconden kwam een skinhead naar buiten en stak onze bal lek. Een duidelijke hint dat het spel klaar was. Dit was dus een plek waar Guy Ritchie misschien wel zijn inspiratie vandaan had gehaald voor Snatch. We gingen maar naar binnen, want we hadden geen two smoking barrels meegenomen vanuit Nederland.

De volgende dag werden we netjes opgehaald door de schoolbus. We reden door de buitenstad van London en zagen inderdaad meer as dan Aston Martins. Na anderhalf uur rijden kwam het veilige centrum in zicht. De Big Ben, Saint Pauls Catherdral, Eye of London, houses of Parliament, Westminister Abbey. De chauffeur draaide The Specials, een cd’tje die ik had geleend van de bibliotheek. We kregen die ochtend een tour door Tate Museum of Modern Art en mochten wandelen langs de Thames, waar we even stil stonden voor het theater van Shakespeare en een groot oorlogsschip genaamd HMS Belfast, beroemd geworden door de slag om de Noordkaap. We gingen bij laatstgenoemde ook even naar binnen, want wat is er nu mooier dan kijken naar roestvrijstaal van Sir Carnegie.

Die middag zouden we vrijaf krijgen. Het werd hoog tijd voor mijn eerste missie uit te voeren. Geen Greenwich Time te verliezen, ook al is die net zo relatief als onze tijdzone. Mijn vader had me namelijk wat ponden meegegeven en gevraagd of ik in London op zoek kon gaan naar de plaat A Brazilian Love Affair van George Duke. Die middag zouden we vrij gelaten worden bij Picadilly Circus en mijn vader had me verteld dat daar een van de grootste platenzaken van The United Kingdom te vinden zou zijn. Mijn vader had niet gelogen en Richard Branson hield natuurlijk wel van groot denken en had inderdaad de grootste platenzaak van de Groot-Brittanië in zijn bezit. Als je een eiland bezit kun je ook best wel wat pandjes opkopen in hartje London en daarvan een recordstore maken. Ik liep naar binnen met een missie. Die plaat moest hier te vinden zijn. Waar anderen op zoek gingen naar Burberry en Engelse drop bevond ik me hier in de grootste snoepwinkel ooit. Mijn krantenwijk opbrengsten waren alleen niet toereikend genoeg om deze platen te kopen. Toch vond ik A Brazilian Love Affair als reissue en daar hing een prijskaartje aan van 40 pond. Dat had ik niet in mijn portemonnee, maar ik wist wel dat het op mijn bankrekening stond. Ik liep met de versgeperste plaat naar de balie en daar trof ik de reïncarnatie van Bob Marley aan. “Morning dude, what do you have here? Why are you paying 40 Bucks for fresh plastic…? Are you the richest man of Babylon? Give it to me… You won’t get it from me. This record is a killer but you can find it in Camden or Hackney in every thriftshop or market stall for 5 or 10 pounds. Take this cd, Best of Lee Scratch Perry… and save your money for a used record on the market and eat the best kebab over there. Irie man!” Ik stopte de cd in mijn zak en liep de winkel uit. Op zoek naar de underground. Aangekomen bij de underground zag ik op de map dat Camden en Hackney buiten de districten lagen waar wij “vrij” mochten shoppen en dat het waarschijnlijk veel te lang duurde om terug te zijn voor de musical Fame, die gepland stond voor de avond. Ik wist nog dat we ook nog naar een voetbalstadion zouden gaan en ik hoopte op Highbury dus ik wilde geen risico nemen om nu de underground te pakken naar no go area en daardoor een meet and greet zou missen met Freddy Ljungberg, Patrick Vieira, Robert Pires, Lauren, Dennis Bergkamp, Sylvain Wiltord, Tony Adams en the legend Thierry Henry. De week vloog voorbij in het openluchtmuseum London City, maar Camden en Hackney stonden niet op het programma. Highbury werd ook niet bezocht, maar wel Stamford Bridge. Ik ben nooit echt tegen een club geweest maar als echt Gunner mag je eigenlijk niet voor The Blues juichen. Gelukkig kreeg ik wat last van darmkrampen en heb ik op de wc van Mourinho een drolletje gelegd. Misschien dat die man daarom zo loco is geworden. Enfin, het was wel indrukwekkend om een voet te zetten op het gras van Stamford Bridge, wat natuurlijk niet echt de bedoeling was, aldus de knipogende steward, die eigenlijk Walter heette.

Jaren later ging ik dus weer terug naar London. Toen hadden we geen strak programma, alleen Jason Mraz’ Concert stond gepland en ik had mijn lover verrast met de musical Shrek, hilariteit van de hoogste orde! Er was tijd over voor een bezoek aan Camden en ik vond de kraampjes die mijn Robert “Nesta” Marley look-a-like me jaren daarvoor had aanbevolen. A Brazilian love affair had ik in Nederland al gevonden bij Tommy’s Records in Tilburg, gewoon om de hoek, voor tien euro, dus die missie was al volbracht en bleek minder impossible dan zelfs mijn vader aanvankelijk dacht. Ik kon mijn 20 pond dus besteden aan een andere killer. En die killer vond ik: What’s Going On van Marvin Gaye. Misschien wel de beste soulplaat ooit! Tien pond kostte de plaat mij en daardoor bleef er nog tien pond over voor de beste broodjes kebab die ik ooit had gegeten. Het Libanese kebab kraampje bracht me in extase en op het open podium speelde Labrinth op hetzelfde moment een solo versie van Beneath Your Beautiful, helemaal gratis. Ik was het concert van Jason Mraz al vergeten en ik wist op dat moment dat goud voor niks te vinden was. Goud is niets meer en minder dan gelukzaligheid. Een dot saus glipte door de papierwikkel heen en viel boven op What’s Going On. Ook Marvin had zin in deze goddelijke saus en gelukkig had ik een napkin gekregen. Het maakte allemaal niks uit, want op dat moment voelde ik me The Richest Man Of Babylon. BEATIFIC! Geslagen door geluk!

Niets liever had ik diezelfde middag nog een appartement gekocht in Camden, maar dat liet mijn bankrekening niet toe. Daarom genoten we maar met volle teugen van het moment waarin we zaten. We namen de underground naar Buckingham Palace en verplaatsten ons in de huid van Queen Elizabeth, waarvoor Labrinth waarschijnlijk ook weleens gezongen had. We liepen door en moesten door het Green Park. Een groot bord gaf aan dat we extra moesten letten op de inhoud van onze lunchtrommels. Squirrel attack! LMFAO! Op dat moment nog wel. We gierde van het lachen en maakte een foto van het bord. Maar door dat onbewaakte moment waren we al te laat om onze verdedigingslinie op te bouwen. Waarschijnlijk hadden de Britse Knabbel en Babbel niet dezelfde humor als ons, want we werden meteen opgemerkt en de knaagdieren zetten de aanval in. Al snel werd duidelijk waar ze het op gemunt hadden: De kebabsaus die nog hing aan mijn kersverse tweedehands blackgold parel Whats Going On. In grote getallen kwamen ze aan gesprint en sprongen tegen ons aan. Mijn vriendin werd in haar pink gebeten en ik prikte twee eekhoorntjes met de punt van mijn paraplu in hun poepgat, wat me niet in dank werd afgenomen. De kamikaze piloten hadden geen laatste van hun aars en vlogen nu op onze shopper af. Hun kleine klauwen zetten ze in onze winterjassen en met de snelheid van het licht klommen ze in de tas met daarin Marvin Gaye’s What’s Going On album. Ze zetten hun geslepen voortanden in de cover van What’s Going On. Ik schreeuwde het uit:

“Woah, ah, mercy, mercy me
Ah, things ain’t what they used to be (ain’t what they used to be)
Where did all the blue skies go?
Poison is the wind that blows
From the north and south and east

Woah mercy, mercy me, yeah
Ah, things ain’t what they used to be (ain’t what they used to be)
Oil wasted on the ocean and upon our seas
Fish full of mercury

Oh Jesus, yeah, mercy, mercy me, ah
Ah, things ain’t what they used to be (ain’t what they used to be)
Radiation underground and in the sky
Animals and birds who live nearby are dying

Hey, mercy, mercy me, oh
Hey, things ain’t what they used to be
What about this overcrowded land?
How much more abuse from man can she stand?

Oh, na, na, na
Oh, oh, oh, oh, oh
Hey, ooh, woo”

– Thank you Marvin Gaye! You saved my soul in dark times!

ps. De eekhoorns hadden hun tanden niet goed genoeg geveild en het plastic van mijn plaat is nog intact. Toch wil ik jullie waarschuwen bij een bezoek aan The Green Park om de eekhoorns niet uit te lachen en al zeker niet uit te dagen. Ze hebben iets minder humor dan Mr Bean en de bazen van Monty Python.

Pss. Ik heb een vriendin die ooit een eekhoorn pension heeft opgericht tijdens een hittegolf in Bilthoven. Inmiddels schijnen de eekhoorns in het Panbos wel met uitsterving bedreigd te zijn, maar ze deed in ieder geval haar best die bewuste zomer. Do the right thing.