Beleza! Boa Vista! Mas que nada! Pais Tropical.

Dat ik soms wel eens aan mijn eigen inbeeldingsvermogen heb getwijfeld is waar. “Is het echt waar wat ik zojuist heb beleefd?” Heb ik vaak genoeg gedacht. Een tijdje heb ik zelfs met een elastiek om mijn pols gelopen om te testen of ik dingen wel echt gebeurde of ik toch nog aan het dromen was. Ik trok dan even kort aan de elastiek om mezelf even een kleine sensatie te geven. Jezelf martelen kun je het niet noemen maar het hielp mij wel om te realiseren of dingen wel echt gebeurde of niet. Die elastiek, in de vorm van een wagenziekteband, zat tijdens de vlucht naar Rio de Janeiro weer om mijn pols. Vanaf minuut een dat mijn arts tegen en zijn dat ze zich geen zorgen maken over mijn darmen, het alleen maar ontstekingen zijn, ontspande mijn lichaam, en kon het magisch denken transformeren naar realistisch dromen, wat het verschil dan ook mocht zijn.

Inleven voor Brazilië was niet nodig, want Brazilië is er met de paplepel ingebracht. Ik leerde al voor mijn eerste verjaardag lopen met een trommel om mijn nek, hier pandeiro genoemd, leerde luisteren naar Deodato, de mexicaanse oppergitarist Santana met vriendin Flora Purim en haar man de percussionist Airto, Bossa Nova’s van Astrud Gilberto en de hese saxofoonsound van Stan Getz. Onder de indruk was ik van de foto op de cover van het album Iguazu van de jazzfusion band Passport. Braziliaans voetbal zagen we op tv en VV Dongen speelde in dezelfde kleuren als de goddelijke kanaries. Dus speelde we niet alleen totaal voetbal maar dede we ook Ronaldo Fenomeno, Ronaldinho, Roberto Carlos en Denilson na. Op het pleintje leerde we joga bonito en we werden in de buurt beschermd door onze Ubuntu Familie als jongens van een andere wijk ons terrein inpikten. Romario en Bebeto versloegen een weergaloze Bergkamp en Jonk, samba de janeiro werd door mij getrompeterd tot afgrijzen van mijn ouders (en buren) en mijn eerste voetbalshirt van een landenteam was niet die van Ons Oranje maar van Seleçao do Brasil (het shirt uit 2000 pas ik nog; zie foto). Ik was trots toen de kanaries de wereldcup wonnen in 2002, het jaar dat Nederland natuurlijk door de selectie die ze hadden ongeslagen wereldkampioen hadden moeten worden, in Zuid-Korea en Japan, en ik bleef Ronaldinho op de voet volgen door zijn transfer naar Rijkaard’s Barça! Mes Que Un Club. Een straatvoetballer die met 120 kilometer per uur over het veld ging. Soms stopte en dan gewoon maar uithaalde omdat hij of moe was of gewoon zin had om Camp Nou te laten lachen, betoveren of te vermaken. Want daarvoor koop je toch een ticket? Om geëntertaind te worden?

Mijn voorbereiding zat dus al in mijn dna, het enige wat ik moest beheersen waren mijn zenuwen voor de grote vlucht over de oceaan, mijn gedachten aan het moeten missen van mijn neefjes en oma, ouders, broer, zus en aanhang plus mijn ubuntu familie in Nederland, alle collega’s en fijne plekken in Utrecht en omgeving waar ik me de laatste jaren graag liet zien. Want ik wist dat deze reis niet voor even zou zijn.

Net als ouders van jonge kinderen vaak liegen over de onsterfelijkheid van sinterklaas, zo had ik mijn geheim om misschien wel ooit weer terug te keren, maar voorlopig niet, naar Nederland met niemand gedeeld. De voorbereidingen voor deze reis zonder de einddatum deed ik wel. Niet mijn relatiebreuk, maar de winst van Wilders heeft mij doen besluiten om Nederland te verlaten. Ik ben namelijk teleurgesteld. Niet zozeer dat Wilders won, want dit zat er een keer aan te komen, maar vooral over het feit dat de Nederlanders, en misschien wel alle Europeanen die boven de breedtegraad Strassbourg wonen, het kwijt zijn om naar elkaar te blijven luisteren, verbinding te maken en in te zien dat het echt niet gaat om het Freudiaanse Ego maar om het collectief. En om nu niet de zuurpruim uit te hangen, want daarin transformeerde ik wel bijna, dacht ik maar aan een dingen: Mas Que Nada! Geen gemaar! Ik ga!

En hier zit ik nu na tien dagen reizen. Ik evolueer, transformeer langzaam in een Braziliaan en er is me maar een ding overkomen wat ik niet leuk vond en dat is het kwijtraken van mijn draagtas met mijn dagboek en schatkaart.

Ik ga de week niet beschrijven. Dit verhaal wordt nu een prettenboek in de vorm van tien mooiste foto’s van de week en een filmpje. Ik zeg tegen Hollanda: Tudo Bom! Ben lief voor elkaar, geniet van de ijspret en houdt elkaar lekker warm (pas uit voor babyboomgevaar). Bon Dia! Vanuit hostel El Misti Praia de Ipanema!

Beleza!

Escadaria Selaron! Like Snoop Dogg & Pharrell in Beautiful.

Muito Obrigado voor het lezen! Tudo bom!